“ฟังดูก็ไม่มีปัญหา” สือหยวนพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนประเมินตามข้อเท็จจริง “แต่จังหวะมันช่างบังเอิญเกินไป เลยยังน่าสงสัยอยู่ไม่น้อย”
หลินอิ่งกอดอก แค่นเสียงแล้วหันหน้าหนีเป็นชุด “ตามใจพวกคุณ คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์”
ประโยคคนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์นี่ช่างคลาสสิกเหลือเกิน กวนจื่อผิงอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ก่อนจะปรับสีหน้าให้จริงจังแล้วกล่าวว่า
“เอ่อ งั้นต่อไปผมพูดเอง ผมค้นห้องของคุณหลิง แล้วเจอวิดีโอทรมานแมวที่เธอกำกับและแสดงเองในกล้องของเธอ ดูท่าการเก็บวิดีโอของคนอื่นคงไม่ตอบสนองความต้องการของคุณแล้วสินะ คุณหลิง? คุณชอบทรมานสัตว์ หลักฐานก็ชัดเจนแล้ว ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?”
หลิงอู๋โหยวประเมินตัวเองว่า “ฉันสมควรตายจริง ๆ คนเลวอย่างฉันชาติหน้าควรไปเกิดเป็นหมูในโรงฆ่าสัตว์”
กวนจื่อผิง: ……
สำหรับเธอแล้ว การด่าตัวละครที่ตัวเองสวมบทอยู่ก็เป็นเรื่องที่ไม่ต้องฝืนใจเลยสักนิด
สือหยวนยิ้ม “ดูท่าคุณจะเขียนนิยายสืบสวนโดยอาศัยความชอบส่วนตัวล้วน ๆ”
หลิงอู๋โหยวยิ้มเช่นกัน “คนเรามีงานอดิเรกเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วมันยังไง? ทรมานแมวก็ไม่ได้ผิดกฎหมาย ต่อให้แจ้งตำรวจ อย่างมากก็แค่ถูกอบรมสั่งสอนอยู่พักหนึ่ง แล้วต่อให้ทุกคนรู้ว่าฉันเป็นคนเลว จะทำไมล่ะ? ไม่มีกฎหมายข้อไหนลงโทษฉันได้สักหน่อย อีกอย่าง คุณชายใหญ่เห็นแค่วิดีโอที่ฉันทรมานแมว ไม่ได้เห็นตอนทรมานหมาหรือเสี่ยวไป๋ใช่ไหม?”