“ฉันพูด ฉันพูดแล้ว!” ฉือซีกวานเหลือบมองหัวหน้าหน่วยซ่งอย่างน้อยใจ “ที่จริง... ฉันถูกข่มขู่รีดไถ พวกคุณก็รู้จักฉันดี ฉันขี้ขลาดแล้วก็เก็บตัว คนพวกนั้นกุมความลับของฉันไว้ เลยมาขอเงินอยู่บ่อย ๆ ถ้าฉันไม่ให้ พวกเขาก็จะ...จะเปิดโปงความลับของฉัน ฉันคิดว่าใกล้จะเรียนจบแล้ว อดทนอีกไม่กี่เดือนก็ผ่านไป...”
“แต่พวกเขาเรียกร้องมากขึ้นเรื่อย ๆ เงินที่พ่อให้เป็นค่าใช้จ่ายก็ไม่พอแล้ว ฉันก็ไม่กล้าขอพ่อเพิ่ม กลัวพ่อจะจับพิรุธได้ แล้วคิดว่าฉันไม่ได้เรื่อง ขนาดเรื่องเล็กแค่นี้ยังจัดการไม่สำเร็จ... พอดีพี่สาวบอกว่าอยากยืมเสี่ยวไป๋ไปถ่ายวิดีโอ ฉันเลยคิดว่าจะให้เธอยืม แล้วพี่ก็จะให้เงินฉัน...”
“ตอนพ่อจัดประชุมครอบครัวเมื่อเดือนก่อน พ่อไม่ได้บอกหรือว่าจะแบ่งมรดกตามความสามารถของพวกเรา... ตอนนี้พี่สาวเป็นคนดังในโลกออนไลน์ มีบัญชีของตัวเอง ส่วนพี่ใหญ่ถึงจะไม่เอาไหน แต่ก็ยังเป็นหัวหน้าระดับหนึ่งในบริษัท มีแต่ฉัน...ที่ไม่มีอะไรเลย ถ้าพ่อรู้ว่าฉันถูกข่มขู่รีดไถ พ่อก็ยิ่งคิดว่าฉันไม่ได้เรื่อง”
ฉือซีกวานถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ฉันแค่อยากได้ทรัพย์สินส่วนแบ่งมากขึ้น จะได้มีชีวิตสบายขึ้นหน่อย... ปกติพี่ใหญ่กับพี่สาวก็ไม่ได้ดีกับฉันนัก หลังจากนี้คงไม่ช่วยเหลือฉันหรอก...”
เสิ่นเหมิงไห่ตบไหล่เขาอย่างเห็นอกเห็นใจ สองคนจากกลุ่มขยะที่ตกที่นั่งเดียวกันจับมือสบตา น้ำตาคลอเบ้า
“เพราะงั้นฉันไม่ได้ฆ่าเสี่ยวไป๋จริง ๆ” ฉือซีกวานยังไม่ลืมวกกลับเข้าเรื่องเพื่อสรุป “การมีเสี่ยวไป๋อยู่เป็นประโยชน์กับฉัน ไม่มีโทษอะไร ถึงตอนมันป่วยฉันจะเคยปวดหัวอยู่บ้างก็เถอะ... แต่ฉันไม่เคยคิดจะทิ้งมันเลย”