ซ่งเว่ยอันเห็นว่าเธอเล่าทุกอย่างตามความจริง จึงถอนหายใจแล้วกล่าวว่า:
“คุณฟ่านเสีย ยอมรับหรือไม่ว่าคุณกับสามีก่ออาชญากรรมอะไรไว้บ้าง? รวมถึงความผิดฐานซ่อนเร้นศพ กักขังหน่วงเหนี่ยวโดยมิชอบ และทำร้ายร่างกายโดยเจตนา ตลอดจนความเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับคุณกงไม้ไม้?”
ฟ่านเสียเม้มปาก ลังเลอยู่สองวินาที ก่อนพยักหน้า “ฉันยอมรับ ถึงสำหรับฉันแล้ว...มันก็เป็นแค่การซื้อขายผิดกฎหมายเท่านั้น เมื่อเทียบกับฉันและเจิ้นเจีย พวกคุณน่าจะไปตามหาคนบงการที่อยู่เบื้องหลังห่วงโซ่อาชญากรรมนี้มากกว่า”
ซ่งเว่ยอันกล่าวว่า “ขอบคุณที่เตือน พวกคนชั่วที่ก่อเรื่องทำผิดกฎหมาย ตำรวจจะไม่ปล่อยพวกเขาไปแน่” แต่เมื่อกลายเป็นห่วงโซ่อาชญากรรมขึ้นมาแล้ว การกำจัดอิทธิพลชั่วร้ายเหล่านี้ย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย และไม่ใช่สิ่งที่หัวหน้าทีมเล็ก ๆ อย่างเขาจะเข้าไปจัดการได้
ฟ่านเสียยิ้มอย่างหดหู่ แล้วส่ายหน้า “คนเลวไม่มีทางจับได้หมดหรอก”
“นั่นสิ” หลิงอู๋โหยวพูด “นอกจากพวกที่ทำชั่วกันโต้ง ๆ แล้ว ยังมีพวกที่แอบทำชั่วลับ ๆ ล่อ ๆ ไหนจะพวกที่ทั้งเลวทั้งโง่ แล้วยังคิดว่าตัวเองมีเหตุผลรองรับและทำถูกแล้วอีก...มีเยอะจริง ๆ นะ”
ฟ่านเสีย: …
เธอคงเป็นคนอารมณ์ดีจริง ๆ หรือไม่ก็ไม่มีเรื่องอะไรทำให้โกรธได้นอกจากเรื่องลูก คราวนี้จึงยังพูดได้อย่างสงบว่า “สาวน้อย ปากคอเราะรายไม่เบาเลยนะ แต่...ถ้าไม่ยอมเสียเปรียบอะไรเลยสักอย่าง อาจได้ลิ้มรสความทุกข์ที่หนักกว่าเดิมก็ได้”