เธอถอนหายใจยาว
“จ้านหยาง…หน้าตาหลังศัลยกรรมของเขาคล้ายกับภาพที่ฉันจินตนาการไว้ว่าจื้อหย่วนจะดูแข็งแรงดีแค่ไหน ช่วงหลายวันที่เขาสวมรอยเป็นจื้อหย่วน ฉันก็อดคิดเป็นบางครั้งไม่ได้ว่า ถ้าทุกอย่างเป็นเรื่องจริงก็คงดี ลูกของฉันจะได้แข็งแรงเหมือนเขา และอยู่เคียงข้างพวกเรา…”
ฟ่านเสียสูดจมูก
เห็นท่าทางของเธอเหมือนจะร้องไห้อีก ซ่งเว่ยอันจึงรีบถามคำถามถัดไป “คุณบอกว่ากงไม้ไม้เป็นหนึ่งในสินค้าในขบวนการแต่งงานผี ใครเป็นคนเอาเธอขึ้นชั้นวาง? อาจารย์เจี่ย? หรือแม่สื่อผีที่พวกคุณหาเจอ? หรือยังมีสายข่าวคนอื่นอีก?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฟ่านเสียก็หยุดร้องไห้ เงยหน้ามองพวกเขาด้วยสีหน้าสับสนเล็กน้อย “พวกคุณจับตัวคนร้ายได้แล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมยังมาถามฉันอีก?”
ซ่งเว่ยอันชะงัก “อู๋เหมยกับกงต้าลี่น่ะเหรอ? เป็นพวกเขาจริง ๆ หรือ?”
ฟ่านเสียเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ก็อดยิ้มเยาะไม่ได้
“ใช่ ฉันเองก็นึกไม่ถึงว่าจะมีพ่อแม่แบบนี้ เอาลูกที่เลี้ยงมากับมือยี่สิบกว่าปีไปขายส่งให้ตายได้ ฉันกับเจิ้นเจียยอมเสียสละทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตตัวเองก็ยอม ขอแค่จื้อหย่วนปลอดภัยดี…แต่พวกเขากลับขายลูกทิ้งได้เพียงเพราะเงินไม่กี่แสน น่าขันจริง ๆ”
“ฉันก็พอจะรู้จักไม้ไม้บ้าง พอได้อ่านบันทึกแชตของเธอกับหานฉานในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา ก็รู้ว่าเธอเป็นเด็กดี รู้ความ ซื่อสัตย์ ไม่ชอบเอาเปรียบคนอื่น ผู้หญิงดี ๆ แบบนี้ควรมีชีวิตที่ถึงจะไม่ร่ำรวย แต่ก็เรียบง่ายและมีความสุข สร้างครอบครัวของตัวเอง…”