คำพูดของเธอเหมือนสะกิดเส้นประสาทของอู๋เหมยเข้าอย่างจัง หล่อนตวาดเสียงแหบพร่า “เธอเป็นลูกสาวของฉัน ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้! ถ้าสองสามีภรรยาคู่นั้นไม่จงใจทำให้เรื่องยุ่งยาก พวกคุณก็คงไม่มีทางจับได้!”
“เดิมที...เดิมทีแค่รอให้ถึงวันที่ตกลงกันไว้ แล้ววางยาให้ไม้ไม้สลบ จากนั้นก็ส่งตัวให้พวกเขา...ง่ายนิดเดียว ไม่ทิ้งร่องรอย ใครถามฉันก็บอกว่าไม้ไม้ออกไปทำงานต่างเมือง...”
ฉือซีกวาน: ง่ายนิดเดียว? ไม่ทิ้งร่องรอย? วางยาแล้วส่งตัวไป?
พูดราวกับเชือดไก่ แค่ทำให้มันเมาก่อนแล้วค่อยลงมือ
ดวงตาของอู๋เหมยเลื่อนลอย หล่อนจ้องมุมหนึ่งของโต๊ะ
“ไม่มีใครรู้หรอก...ไม่มีใครแจ้งตำรวจด้วย ทั้งหมดเป็นเพราะสองสามีภรรยาคู่นั้นแท้ ๆ ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคนรวยอย่างพวกเขาคิดอะไรอยู่! เรื่องง่าย ๆ แค่นี้กลับทำให้กลายเป็นแบบนี้...ถ้าไม่ได้เพิ่มเงิน ฉันไม่มีทางตกลงหรอก!”
สิ่งที่หล่อนพูดก็เท่ากับยอมรับว่าตัวเองขายลูกสาว
ฉือซีกวานรู้สึกสงสารกงไม้ไม้จับใจ “คุณ...ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้? แค่เพราะเงินอย่างเดียวหรือ?”
“แค่เพราะเงินอย่างเดียวหรือ?” อู๋เหมยทวนคำด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ แล้วหัวเราะหยัน “เรื่องเงินมันไม่ง่ายอย่างที่คิด! คุณรู้ไหมว่าเงินห้าแสนสำคัญกับครอบครัวฉันแค่ไหน!? มันมากพอให้ลูกของฉันไปเรียนมหาวิทยาลัยจนจบในเมืองใหญ่ หางานทำ แล้ววางเงินดาวน์ซื้อบ้านสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นในอำเภอใกล้บ้าน ให้เขามีทุนไปแต่งงานมีลูก...”