สือหยวนไม่ใช่คนเปราะบาง เขาเศร้าอยู่ครู่หนึ่งอย่างสมองว่างเปล่า ก่อนจะตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว หลังจากพบหลิงอู๋โหยว เขาก็ต้องเผชิญกับความล้มเหลวมามากพอ จนยอมรับมันได้อย่างสงบแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือการตั้งหลักใหม่
ดูสิ ตอนนี้ยังพูดจาคล่องขึ้นไม่น้อยเลย “ได้ งั้นผมขอจีบคุณได้ไหม?”
หลิงอู๋โหยวอ้าปาก ก่อนจะกลืนคำว่า “ถ้าอยากโดนทรมานก็เชิญ” ลงไป แล้วเปลี่ยนเรื่องพูด “คุณรู้จักเจียมตัวหน่อย” น่าจะยอมแพ้ไปเสีย
สือหยวนพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ผมจะจีบคุณอย่างรู้จักเจียมตัว ไม่ทำให้คุณลำบากใจหรอก”
หลิงอู๋โหยวแยกไม่ออกชั่วขณะว่าเขาจงใจบิดความหมายของเธอหรือไม่ เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง “อ้อ”
สือหยวนถามอย่างถ่อมตน “ถ้าอย่างนั้น ขอถามหน่อย คุณชอบผู้ชายแบบไหนครับ?”
หลิงอู๋โหยวไม่ต้องคิดเลยสักนิด ตอบออกไปทันที “หล่อ รวย สูง”
พอพูดจบ เธอเองก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมานิดหน่อย
สือหยวนผู้หล่อ รวย สูง และรู้ตัวเองดีเสมอเอ่ยว่า “ถ้าพูดตามความจริง ผมก็ตรงตามเงื่อนไขนี้อยู่ไม่น้อย คุณมีข้อกำหนดอื่นอีกไหม ขอแบบเจาะจงหน่อยก็ดี”
ข้อกำหนดอื่นหรือ?
ไหวพริบกับสติปัญญาล่ะ? เขาก็มี นิสัยล่ะ? ดีจริง ๆ ส่วนคุณธรรม… น่าจะดีกว่าเธอไม่รู้ตั้งกี่เท่า
สมบูรณ์แบบขนาดนี้ ไม่กลัวตายหรือไง?