“ฮึ” กวนจื่อผิงรับคำต่อจากเขา พลางกางมือทั้งสองข้างทำท่าจนใจ “ใครจะไปรู้ว่าผลสุดท้ายสองคนนั้นไม่เพียงจะซื้อโทรศัพท์ให้กงไม้ไม้ จัดห้องพักแขกให้เธออยู่ ยังพูดถึงเธอในแง่ดีอีกด้วย”
“ดูท่าทางก็เป็นคนดีอยู่นะ” ฉือซีกวานถอนใจ “รู้สึกว่าไม่น่าสงสัยเท่าไร”
เมื่อเทียบกับข้อสงสัยเกี่ยวกับสามีภรรยาคู่นี้ สือหยวนยังคงคิดถึงเรื่องตามหากงไม้ไม้ “ถ้าสิ่งที่ฟ่านเสียกับฉินเจิ้นเจียพูดเป็นความจริง กงไม้ไม้หายตัวไปหลังจากออกจากบ้านตระกูลฉินในคืนวันที่ 14... เราเริ่มตรวจกล้องวงจรปิดจากทางเข้าหมู่บ้านได้”
พอได้ยินคำนั้น ดวงตาของฉือซีกวานก็แสบขึ้นมาโดยอัตโนมัติ “...สือหยวน นายนี่วางแผนเก่งจริง ๆ พอดีถึงหน้าหมู่บ้านแล้ว ฉันไปถามเอง”
เขาวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไป เคาะหน้าต่างห้องป้อมยามสองที
ลุงรปภ.ข้างในเลื่อนหน้าต่างเปิดออก ไออุ่นพวยพุ่งออกมา ก่อนหน้านี้ตอนเพิ่งเข้ามาก็ทักทายกันแล้ว ลุงจึงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี “มีอะไรเหรอครับ คุณตำรวจ?”
ฉือซีกวานยิ้ม “พี่ครับ ทางเข้าโครงการม่านทิงหยวนมีกล้องวงจรปิดกี่ตัวครับ?”
ลุงรปภ.เกาะขอบหน้าต่างแล้วยื่นหน้าออกมา ชี้ไปทางขวาบน “มีตัวเดียวตรงนั้น มีอะไรเหรอ? พวกคุณจะดูกล้องวงจรปิดหรือ?”
ฉือซีกวานพยักหน้า “ครับ รบกวนด้วยนะครับ”
“ไม่เป็นไร ๆ เข้ามาสิ”
ในห้องป้อมยามเปิดฮีตเตอร์ไว้ อุ่นดีทีเดียว แก้มของฉือซีกวานที่ถูกลมหนาวพัดจนชาเริ่มรู้สึกดีขึ้น มีสีแดงระเรื่อ เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนเรียกเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้างนอก “ข้างในอุ่นนะ เข้ามารอกันสิ”