วันที่ 16 เวลา 8 โมง 20 นาที
หลังรับประทานอาหารเช้าที่โรงอาหาร ทั้งห้าคนก็ออกเดินทางไปบ้านตระกูลฉินเพื่อพบฉินจื้อหย่วน
พวกเขาขอหมายเลขโทรศัพท์ของคนขับแท็กซี่ที่กงไม้ไม้เรียกไว้ในคืนนั้นจากกองทะเบียนรถมาแล้ว ระหว่างนั่งอยู่ในรถ ฉือซีกวานเปิดลำโพงแล้วโทรหาอีกฝ่าย
เสียงชายวัยกลางคนธรรมดา ๆ ดังมาจากปลายสาย “ฮัลโหล ใครครับ?”
ฉือซีกวานแนะนำตัวอย่างคล่องแคล่ว “ผมเป็นตำรวจจากกรมตำรวจเมืองไห่โจวครับพี่ชาย ขอถามอะไรหน่อยนะครับ”
“ตะ...ตำรวจเหรอครับ?” น้ำเสียงที่ยังสบาย ๆ เมื่อครู่พลันตื่นตระหนกขึ้นมา “ผม ผม ผมก็แค่ขับแท็กซี่ ไม่รู้อะไรทั้งนั้นนะครับ!”
ฉือซีกวานคิดในใจ: ผมยังไม่ได้ถามอะไรเลย
“พี่ชาย ลองนึกดูนะครับ คืนวันที่ 14 ประมาณหนึ่งทุ่มครึ่ง แถวหมู่บ้านม่านทิงหยวนในเขตผิงเจียง พี่เจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไหมครับ? อายุราว ๆ 20 ปี ถือกระเป๋าใบใหญ่ เธอคุยกับพี่สองสามคำ แต่ไม่ได้ขึ้นรถแล้วก็เดินไป”
คนขับแท็กซี่ทำเสียงลำบากใจเล็กน้อย “วันหนึ่งผมต้องรับผู้โดยสารตั้งกี่คน จะไปจำได้ยังไง... เอ๊ะ? คนที่คุยสองสามคำแล้วไม่ได้ขึ้นรถ แถมเดินไปเลย เหมือนจะพอจำได้อยู่ เด็กคนนั้นมาจากต่างถิ่นหรือเปล่า? ดูบ้านนอก ๆ หน่อยไหม?”
บ้านนอก ๆ งั้นหรือ?
ฉือซีกวานเกาท้ายทอยอย่างกระอักกระอ่วน ไม่แน่ใจว่าควรพูดแบบนี้ดีไหม “เอ่อ อาจจะดูบ้านนอกนิดหน่อยครับ เธอมาจากต่างถิ่น ตอนนั้นยืนเรียกรถพี่อยู่ตรงสี่แยกไฟแดง”