กลับมาถึงห้องนั่งเล่น
“อ้อ ขอถามอะไรสักหน่อยได้ไหมครับ” ซ่งเว่ยอันละสายตาจากรูปถ่ายครอบครัว “หานฉาน...หมายถึงลูกชายของพวกคุณน่ะครับ เขาเป็นคนแบบไหน?”
พอพูดถึงลูกชาย ใบหน้าของฟ่านเสียก็เผยรอยยิ้มอิ่มเอมออกมาเล็กน้อย “จื้อหย่วนเป็นเด็กเรียบร้อยมาตั้งแต่เล็ก เวลาเพื่อนคนอื่นชอบออกไปเล่นกัน เขาก็มักอ่านหนังสืออยู่เงียบ ๆ คนเดียว เรื่องเรียนหรือเรื่องงานเราไม่ต้องห่วงเลย ปกติก็ว่านอนสอนง่าย ไม่เคยทำให้เราโกรธ”
“ผมกลับคิดว่าเขาเก็บตัวเกินไปหน่อย” ฉินเจิ้นเจียมีความเห็นต่าง “แทบไม่มีเพื่อนเลย วัน ๆ ถ้าไม่มีธุระก็เอาแต่อยู่บ้าน ไม่รู้ทำอะไร บางทีก็เล่นเกม...อ้อ อย่างน้อยก็ได้รู้จักเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตบ้าง แต่ผมไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะคบหาดูใจกันทางออนไลน์ด้วย เด็กคนนี้นี่จริง ๆ...”
“โธ่” ฟ่านเสียตบแขนฉินเจิ้นเจียเบา ๆ “อย่าพูดแบบนั้นสิ ไม้ไม้เป็นเด็กดีนะ”
“ดีแล้วที่เป็นเด็กดี ไม่อย่างนั้นโดนคนหลอกจะทำยังไง?” ฉินเจิ้นเจียส่ายหน้าถอนใจ “ถ้าเลือกได้ ผมอยากให้เขาออกไปข้างนอกบ้าง จะได้เห็นโลกกว้างขึ้น”
ฟ่านเสียว่า “อยู่บ้านเป็นเพื่อนเราก็ไม่เห็นจะไม่ดีตรงไหน”
ฉินเจิ้นเจียตอบ “พ่อแม่อยู่เป็นเพื่อนได้แค่ชั่วคราว”