กลับมาถึงบ้านตระกูลซ่ง ซ่งเว่ยอันกำลังอุ้มเสี่ยวจวี๋พิงโซฟาดูโทรทัศน์อยู่ พอเห็นเธอกลับมาก็ถามอย่างประหลาดใจว่า “ทำไมไม่ให้พี่ไปรับล่ะ รถไฟใต้ดินคนแน่นมากเลยนะ”
หลิงอู๋โหยวถอดรองเท้าไปพลางอธิบายว่า “เพื่อนฉันผ่านมาทางเดียวกันพอดี เลยแวะมาส่งฉัน”
ซ่งเว่ยอันถอนหายใจโล่งอก “อย่างนั้นก็ดี แล้วมื้อเย็นกินเป็นยังไงบ้าง”
“ก็ไม่เลว ตอนแรกกินแล้วไม่ค่อยชินกับรสชาติแบบนั้น แต่พอปรับตัวได้ก็อร่อยดี” หลิงอู๋โหยวคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แค่ราคาแพงไปหน่อย เหมาะกับไปกินตอนมีคนเลี้ยง”
ซ่งเว่ยอันหัวเราะเสียงดัง “คราวหน้าถ้าปิดคดีใหญ่ได้ พี่จะเลี้ยงพวกเธอเอง”
แต่พอพูดจบ เขาก็หุบยิ้มทันที ทำหน้าหวาดหวั่นแล้วถุยน้ำลายสองครั้ง พึมพำว่า “ขอให้โลกสงบสุข ขอให้โลกสงบสุข!”
หลิงอู๋โหยวรู้สึกขำอยู่บ้าง “ฉันไปอาบน้ำล้างหน้าก่อนนะ”
“ไปเถอะ”
……
หลิงอู๋โหยวไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมแค่เธอไปกินข้าวกับเพื่อนเก่า เพื่อนร่วมงานถึงได้ทำท่าสนอกสนใจราวกับชีวิตน่าเบื่อเสียจนต้องเอาเรื่องเล็กน้อยของเธอมาเมาท์ อย่างเช้าวันนี้ หลังจากถูกกวนจื่อผิงกับฉือซีกวานซักถามมาแล้ว ก็ถึงคราวสือหยวนบ้าง
“อู๋โหยว เมื่อคืนกินเป็นยังไงบ้าง”
หลิงอู๋โหยวตอบเป็นครั้งที่สามว่า “อร่อย ชอบ อยากกินอีก”
สือหยวนพยักหน้า “ดูท่าร้านอาหารไท่เหมยเว่ยจะเป็นที่นิยมมีเหตุผลจริง ๆ”
หลิงอู๋โหยวทำหน้าเรียบเฉย “ก็อาจเป็นเพราะฉันแค่ตะกละก็ได้”