หลิงอู๋โหยวกับซ่งเว่ยอันสบตากันอย่างประหลาดใจ อีกฝ่ายเอ่ยด้วยสีหน้าซับซ้อนว่า “เซียวเวยเซี่ยวเป็นแบบนี้จริง ๆ เหรอ...”
เขาตรึกตรองคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง “...รู้ความขนาดนี้เลยเหรอ? เธอเพิ่งอายุ 14 เองนะ”
เซียวอี๋น้ำตานองหน้า “เวยเวยรู้ความที่สุดแล้ว... เธอไม่อยากทำร้ายฉัน และก็ไม่อยากทำร้ายคนอื่นด้วย! ฉันถึงนึกไม่ออกว่าเป็นความแค้นแบบไหนกันแน่ เธอทำอะไรลงไป ถึงทำให้คนอื่นโหดเหี้ยมฆ่าเธอได้ขนาดนี้!”
เซียวอี๋หยิบกระดาษทิชชูมาหลายแผ่น ซับน้ำตา ก่อนจะเหมือนเพิ่งได้สติกลับคืนมา “พวกคุณสืบได้ตั้งหลายเรื่องแล้ว แสดงว่าการตายของเวยเวยเกี่ยวข้องกับผู้ชายสองคนนั้นหรือเปล่า? ...ผ่านมาเป็นสิบปีแล้ว ผู้ชายคนนั้นก็พ้นโทษออกมาแล้ว ส่วนครูหลี่ไม่เคยต้องเข้าไปอยู่ในคุกด้วยซ้ำ... พวกเขาเป็นคนทำให้เวยเวยตายหรือเปล่า?”
“ไม่ใช่ ๆ” ซ่งเว่ยอันโบกมือ “อย่าคิดมากเลย พวกเราแค่บังเอิญสืบเจอเรื่องนี้ เลยคิดว่ามันอาจเกี่ยวข้องกับการตายของเซียวเวยเซี่ยว...”
หลังสืบทราบตัวตนของทั้งสองคน พวกเขาก็ตรวจสอบทันทีว่าตอนนี้อีกฝ่ายอยู่ที่ไหน ทั้งคู่ไม่ได้อยู่ในเมืองไห่โจว และคนหนึ่งก็อยู่ไกลมากด้วย
เซียวอี๋น้ำตาคลอ “แล้วตกลงเป็นใครกันแน่...”
ถามได้ดี พวกเขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน
เมื่ออารมณ์ของเธอสงบลงเล็กน้อย ซ่งเว่ยอันก็ถามต่อว่า “ตอนเช้าที่เราสอบปากคำคุณ คุณถึงเลี่ยงไม่พูดถึงเรื่องนี้ เพราะกลัวว่า... เอ่อ จะกระทบชื่อเสียงของเซียวเวยเซี่ยวเหรอครับ?”