ซ่งเว่ยอันกล่าวว่า “รู้แล้ว คุณก็อยากไปเหมือนกันสินะ?”
ฉือซีกวานที่วิ่งงานมาทั้งวันอุทานว่า “อ้าว ไม่... ฉันว่าให้ตำรวจน้อยเว่ยไปน่าจะเหมาะกว่า! เดี๋ยวฉันไปบอกเขาเองนะ! (ภาพแมวน้อยทำหน้าไร้เดียงสา)”
กวนจื่อผิงพูดขึ้นกะทันหันว่า “ฉันจองไว้พรุ่งนี้สามทุ่ม โรงแรมเซียวซ่า @หลิงอู๋โหยว @สือหยวน”
สือหยวนตอบว่า “ได้”
หลิงอู๋โหยวตอบว่า “โอเค”
เสียง “แกร๊ก” ดังขึ้น หลิงอู๋โหยวได้ยินเสียงประตูห้องนั่งเล่นเปิดออก คงเป็นซ่งเว่ยอันกลับมาแล้ว อย่างที่คิด ไม่นานก็ได้ยินเขาตะโกนว่า “ชุนถัง น้องหลิง ออกมากินมื้อดึกเร็ว!”
หลิงอู๋โหยวลุกขึ้นนั่ง “มาแล้ว!”
……
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากหลิงอู๋โหยวกับอีกสองคนมาพบกันแล้ว ก็ออกเดินทางไปยังคลินิกจิตวิทยาซู
ตำรวจน้อยเว่ยนั่งอยู่เบาะหลัง “คุณตำรวจหลิงครับ เมื่อเช้าผมถ่ายรูปสมุดภาพเล่มนั้นไว้ แล้วส่งต่อให้คุณแล้ว ได้รับหรือยังครับ?”
หลิงอู๋โหยวเพิ่งรับไฟล์เสร็จ “ได้รับแล้ว ขอบคุณนะ เดี๋ยวฉันส่งต่อให้พวกเขา”
ตำรวจน้อยเว่ยกล่าวว่า “รบกวนด้วยนะครับ”
พอส่งรูปสมุดภาพเข้าไปในกลุ่ม ฉือซีกวานก็เล่าอย่างตื่นเต้นถึงขั้นตอนอันยุ่งยากที่เขาพบสมุดภาพเล่มนี้ รวมถึงสถานที่ซ่อนอันลึกลับของมัน “...ก็ประมาณนี้แหละ เด็กผู้หญิงคนนี้ฉลาดไม่เบาเลยใช่ไหม? เฮ้อ น่าเสียดายที่ตอนนี้... ไม่อย่างนั้นจิตสำนึกในการต่อต้านการสืบสวนของเธอนี่ถือว่าดีมากจริง ๆ”
กวนจื่อผิงเริ่มพูดจายียวน “ต่อไปหัวหน้าหน่วยซ่งจะซ่อนเงินส่วนตัวไว้ตรงนี้ก็ได้นะ”