หลิงอู๋โหยวออกมาจากตู้ “เด็กกับผู้ใหญ่อยู่กันคนละโลกอยู่แล้ว เพียงแต่มีพื้นที่ที่เชื่อมถึงกันค่อนข้างเยอะเท่านั้นเอง”
ตำรวจน้อยเว่ยรับสมุดภาพมา ใช้นิ้วลูบผ่านใบหน้าผีบนปก คิ้วขมวดเข้าหากัน “ลายเส้นพวกนี้มีอารมณ์ซ่อนอยู่เยอะเลยนะ”
หลิงอู๋โหยวที่เนื้อตัวเปื้อนฝุ่นไปหมดบอกว่าตอนนี้ตัวเองก็มีอารมณ์เยอะเหมือนกัน “กลับไปค่อยดูเถอะ ไปกัน”
แน่นอนว่าพวกเขาคงกลับไปทันทีไม่ได้ หลังออกจากห้อง 202 แล้ว ทั้งสามก็ไม่ลืมแวะไปหาคุณป้าเฉินที่ห้อง 201
เพิ่งกดกริ่งไปครั้งเดียว ก็ได้ยินคุณป้าเฉินตะโกนมาจากข้างในว่า “มาแล้ว ๆ” ไม่นานประตูก็เปิดออก พอเห็นสภาพของทั้งสาม รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของเธอก็บิดเบี้ยวด้วยความตกใจ “พะ พวกคุณสามคนไป… มุดรูหนูมาหรือไง?”
ฉือซีกวานรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ก็ประมาณนั้นครับ… คุณป้าเฉิน หลานชายกลับมาหรือยังครับ?”
“กลับมาแล้ว อยู่ข้างในทำการบ้านอยู่ พวกคุณจะเข้ามา…” คุณป้าเฉินพูดค้างไว้ครึ่งประโยค ก่อนจะหักเลี้ยวอย่างประหลาด “รออยู่หน้าประตูก่อนนะ เดี๋ยวฉันเรียกเขามา!”
ทั้งสามคนที่รู้สึกได้ชัดเจนว่าถูกเมิน: ก็ได้
ไม่นาน เด็กชายตัวเล็กสวมแว่นที่คอผูกผ้าพันคอสีแดงก็ถูกคุณป้าเฉินโอบไหล่พามา มือข้างหนึ่งยังถือดินสออยู่ด้วย พอเห็นคนแปลกหน้าสามคนตรงประตู ใบหน้าอ่อนเยาว์ก็เผยแววสับสนอยู่ครู่หนึ่ง
คุณป้าเฉินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ายื่นให้เขา “เสี่ยวเป่า ล็อกอินคิวคิวหน่อย แล้วเอาเลขคิวคิวของเหรินเฉินเฉินบ้านข้าง ๆ ให้คุณตำรวจเขา”