เสี่ยวเคอใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะพบผงโพแทสเซียมไซยาไนด์ในชั้นแป้งของแป้งพัฟตลับหนึ่ง
“ถือว่าพวกคุณโชคดีนะ” เสี่ยวเคอพูดอย่างร่าเริง “ยินดีด้วยนะ”
กวนจื่อผิงรับรายงานผลตรวจมา ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ “การไขคดีต้องอาศัยโชคจริง ๆ ไม่อย่างนั้นเส้นทางก็ยาวเกินไป วิ่งไม่ไหวหรอก”
“คดีนี้จบแล้วจะไปเที่ยวไหนกันดี”
“ไปเที่ยวในฝัน”
……
ซ่งเว่ยอันจิบน้ำเก๋ากี้ พุทราแดง และลำไยที่เมิ่งชุนถังชงให้ พยักหน้าอย่างพอใจกับรายงานที่เพิ่งออกมา ปิดฝาแก้วแล้วลุกขึ้นยืนอย่างอารมณ์ดี “แจ้งให้เธอมาแล้ว เดี๋ยวใครจะเข้าไปสอบสวนกับผมบ้าง”
กวนจื่อผิงฟุบหน้าลงบนโต๊ะแล้วยกมือ “ผมไม่ไป”
“ไม่ไปแล้วยกมือทำไม” ซ่งเว่ยอันพูดอย่างจนใจ “เอาแต่ก่อกวน”
สือหยวนมองกวนจื่อผิงที่ดูอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรง กำลังจะยกมือขึ้น แต่เพิ่งยกไปได้ครึ่งทางก็ถูกใครบางคนกดลง เขาหันไปมอง เป็นหลิงอู๋โหยวที่เพิ่งกลับมาหลังจากไปชงกาแฟ
“ฉันไป” หลิงอู๋โหยวเหลือบมองเขา ก่อนปล่อยมือที่กดมือเขาไว้
ซ่งเว่ยอันพูดว่า “ดี งั้นน้องหลิงไปกับผม เตรียมตัวด้วย”
“ค่ะ”
หลิงอู๋โหยวนั่งกลับไปที่โต๊ะ วันนี้เธอชงลาเต้ได้สัดส่วนดีมาก รสชาติก็เยี่ยม อารมณ์ของเธอจึงดีขึ้นตามไปด้วย สือหยวนขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ แล้วจู่ ๆ ก็พูดถึงเรื่องที่คุยกันครั้งก่อนขึ้นมาอีก
“เมื่อคืนเธอหมายความว่า ไม่อยากทำงานเป็นตำรวจสืบสวนอาชญากรรมนานเกินไปใช่ไหม”