“ใช่แล้ว งั้นทำไมพวกคุณถึงไม่สงสัยอ้ายรั่วอวี่ล่ะ” จูเฟยเฟยดูเหมือนจะยอมรับความจริงที่ถูกเปิดโปงได้อย่างรวดเร็ว “ทั้งที่ฉันวางหลักฐานไว้ตรงหน้าพวกคุณตั้งมากมายขนาดนั้น……”
“หลักฐานพวกนั้นของเธออย่างมากก็แค่ทำให้ตำรวจเข้าใจทิศทางการสืบสวนผิด ถ้าเธออยากให้อ้ายรั่วอวี่เป็นแพะรับบาปให้จริง ๆ อย่างน้อยก็ต้องมีหลักฐานระดับนี้สิ” ซ่งเว่ยอันชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วชี้ไปยังแป้งพัฟที่วางอยู่ข้าง ๆ “ตำรวจอย่างพวกเราไม่ใช่คนโง่หรอก”
จูเฟยเฟยจ้องแป้งพัฟอยู่นาน รู้สึกว่ามันดูแปลกตา เธอไม่ได้ใช้แป้งพัฟรุ่นนี้มานาน จนแทบลืมไปแล้วว่าเก็บไว้ที่ไหน แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นหนึ่งในหลักฐานที่ชี้ว่าเธอเป็นฆาตกร
นี่คือชะตาฟ้าลิขิตงั้นหรือ?
“ฉันมีเรื่องสงสัย” แววตาจูเฟยเฟยฉายความไม่ยินยอม “ฉันเอาลูกอมไปแล้ว ทำไม……”
“อ๋อ เรื่องนั้นน่ะหรือ” หลิงอู๋โหยวยิ้มให้เธอ “ก็ต้องขอบคุณอ้ายรั่วอวี่ เพื่อนร่วมห้องแสนดีของเธอที่ติดกล้องวงจรปิดไว้ในห้องพักของพวกเธอพอดี เราเลยรู้เข้าว่าจางอวี่อันมีนิสัยกินลูกอมหลังสูบบุหรี่”
“กล้องวงจรปิด!?”
เห็นได้ชัดว่าความตกใจของจูเฟยเฟยตอนนี้เป็นของจริงที่สุด “ยัยนั่นบ้าไปแล้วหรือไง!? อยู่ที่ไหน? ติดไว้ตรงไหน? ติดตั้งตั้งแต่เมื่อไร?”
ซ่งเว่ยอันจึงเปิดแอปกล้องวงจรปิดในโทรศัพท์ให้เธอดู “ลองดูสิ มุมนี้คุ้นตาไหม”
จูเฟยเฟยมองเพียงแวบเดียวก็จำโต๊ะของตัวเองกับโต๊ะของอ้ายรั่วอวี่ที่อยู่ด้านหลังได้ทันที เห็นได้ชัดว่ากล้องวงจรปิดถ่ายออกมาจากจุดใดจุดหนึ่งบนโต๊ะของเธอ พูดอีกอย่างก็คือ กล้องตั้งอยู่บนโต๊ะของเธอ ห่างจากตัวเธอแค่เอื้อม คนที่อยู่เบื้องหลังสามารถเห็นทุกการกระทำของเธอได้อย่างชัดเจน