หลังจากอดีตแฟนหนุ่มของเซียวอี๋รับสายและรู้ว่าพวกเขาเป็นตำรวจ เขาก็วางสายทันที ต่อให้โทรหาอีกกี่ครั้งหลังจากนั้นก็ไม่รับ แถมยังบล็อกเบอร์มือถือของหลิงอู๋โหยวกับสือหยวนอีกด้วย
ดูท่าเขาคงคิดว่าฟ้าอยู่สูงจักรพรรดิอยู่ไกล พวกเขาอยู่เมืองไห่โจว คงทำอะไรเขาไม่ได้
…ก็ทำอะไรไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่ใช่ผู้ต้องสงสัย คงไม่เหมาะจะสิ้นเปลืองกำลังตำรวจไปตามหาเขา
ส่วนเจี่ยป๋อ ครูประจำชั้นของเซียวเวยเซี่ยว พวกเขาติดต่อไปก่อนหน้านี้แล้ว แต่อีกฝ่ายก็วางสายใส่ด้วยท่าทีแย่มาก เมื่อครู่สือหยวนโทรไปอีกครั้ง คราวนี้ถึงกับไม่รับสาย
สือหยวนกำลังจะโทรซ้ำอีกครั้ง หลิงอู๋โหยวก็จับมือเขาไว้ “ฉันโทรเอง”
สือหยวนวางมือถือลงอย่างว่าง่าย แล้วถามด้วยความสงสัย “คุณคิดจะขู่เขา หรือพูดจาเหลวไหล?”
หลิงอู๋โหยว: …
เธอเหลือบมองเขา “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
“...ผมหมายถึง” สือหยวนเปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็ว “คุณตำรวจหลิงคิดจะสอนเขาดี ๆ หรือจะปรับตัวไปตามสถานการณ์?”
หลิงอู๋โหยวไม่สนใจเขา เธอส่งข้อความหาเจี่ยป๋อจากมือถือของตัวเองก่อน สือหยวนยืนมองอยู่ข้าง ๆ ตอนเธอพิมพ์ ข้อความมีใจความว่า
[สวัสดีคุณเจี่ยป๋อ ได้ยินว่าคุณสอนอยู่ที่โรงเรียนประถมศึกษาหมายเลขเจ็ดอำเภอเฉาเซียง การเป็นครูคงยุ่งมาก ดูจากที่คุณไม่มีเวลารับสายพวกเราแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เราคงต้องรบกวนสถานีตำรวจอำเภอเฉาเซียงให้ไปเยี่ยมถึงโรงเรียน แล้วสอบถามเพื่อนร่วมงานที่ไม่ยุ่งเท่าคุณว่าพวกเขารู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้าง]