เขาทำได้เพียงกัดฟันพูดต่อ
“ที่ผมพูดเป็นความจริงทั้งหมด ถึงตอนแรกเธอจะเขินอายอยู่บ้าง แต่หลังจากนั้นก็เชื่อฟังดี ผมเลยคิดมาตลอดว่าเราสองคนต่างก็รักกัน ผมยังคิดด้วยว่าตัวเองก็อายุปูนนี้แล้ว ควรชดเชยให้เธอบ้าง จึงคอยดูแลเธอเป็นพิเศษที่โรงเรียน”
“ฐานะทางบ้านเธอไม่ดี ผมให้เธอไปกินข้าวที่โรงอาหารครูกับผม จะได้ไม่ต้องเสียเงิน แถมยังได้กินอาหารที่มีประโยชน์ พอผ่านไปหนึ่งเทอม เธอก็มีเนื้อมีหนังขึ้นไม่น้อย ผมถึงขั้นแบ่งเวลาสัปดาห์ละ 3 วัน ติวคณิตศาสตร์ให้หลังเลิกเรียน คะแนนของเธอจึงดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งไปกว่านั้น ตอนปลายภาคเวลามีการมอบรางวัลอะไรทำนองนั้น ผมก็พยายามพูดถึงเธอในทางที่ดีต่อหน้าครูคนอื่น เพื่อให้เธอได้ทุนการศึกษา...”
“ยิ่งไปกว่านั้น มีแค่ผมเท่านั้นที่ให้สิ่งดี ๆ พวกนี้กับเธอได้!”
กับดักงั้นหรือ?
เจี่ยป๋อพูดเสียยืดยาว ก่อนหยุดพักหายใจ หลิงอู๋โหยวกลับเร่งว่า “หมายความว่ายังไง พูดให้ชัดกว่านี้หน่อย”