กงไม้ไม้ลองนึกย้อนถึงความคิดของตัวเองในตอนนั้น ก่อนพูดต่อว่า:
“ฉันเจาะรูมากเกินไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงถูกจับได้ เลยทำได้แค่เจาะเป็นคำง่าย ๆ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน ก็เลยเจาะคำว่า ‘ช่วยด้วย’ ก่อน หลังจากเจาะคำว่าช่วยด้วยแล้ว ฉันก็นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าจะพูดอะไรต่อ เลยคิดว่าบอกพวกคุณไปเลยดีกว่า ว่าหานฉานที่คุยกับฉันตายแล้ว… จากนั้นก็เลยเจาะคำว่า ‘จักจั่นตาย’ อีกคำ”
“เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ” กงไม้ไม้ถอนหายใจโล่งอก “โชคดีจริง ๆ ที่เฉินเฉินแจ้งตำรวจ! แล้วพวกคุณก็หาฉันเจอจริง ๆ!”
เธอยังมองโลกในแง่ดีไม่น้อย พูดว่า “ไม่กี่วันมานี้ฉันเจอเรื่องมาเยอะมาก จนรู้สึกว่าปล่อยวางได้แล้ว ไม่มีอะไรสำคัญอีก ขอแค่มีชีวิตอยู่ต่อไปก็พอ ต่อให้ถูกข่มขืน ถูกหลอก หรือแฟนที่คบกันมาครึ่งปีเป็นนักแสดงแล้วจะเป็นยังไงล่ะ? ขอแค่มีชีวิตอยู่ก็พอ!”
เด็กคนนี้มองโลกในแง่ดีจริง ๆ!
ซ่งเว่ยอันพยักหน้าให้กำลังใจ “ใช่แล้ว ขอแค่มีชีวิตอยู่ก็พอ มีชีวิตอยู่ก็ยังมีความหวัง อีกอย่าง คนเลวที่ข่มขืนคุณถูกตำรวจจับแล้ว ถึงความเสียหายที่เขาทำกับคุณจะย้อนคืนไม่ได้ แต่กฎหมายจะทำให้เขาชดใช้ในสิ่งที่ทำ”
“จริงเหรอคะ?” นี่เป็นข่าวดีอย่างยิ่งสำหรับกงไม้ไม้ เธอดีใจมากพอแล้วที่หนีรอดออกมาได้ ไม่คิดเลยว่าแม้แต่คนเลวที่เธอเลิกคิดจะตามเอาผิดไปนานแล้วก็ยังถูกจับได้ หญิงสาวใสซื่อพลันยิ้มหน้าบาน “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณพวกคุณ!”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก” ซ่งเว่ยอันโบกมือ “แต่คราวหน้า ถ้ามีคราวหน้าอีก แล้วคุณเจอเรื่องแบบนี้ ต้องแจ้งตำรวจทันที ให้พวกเราเก็บหลักฐานให้เร็วที่สุด แบบนี้ถึงจะพาคนเลวไปรับโทษตามกฎหมายได้เร็วขึ้น อย่าคิดว่าเรื่องแบบนี้น่าอับอาย กลัวเสียหน้า แล้วเลือกปล่อยผ่าน…”