ขอบตาของกงไม้ไม้แดงก่ำ เธอพูดต่อว่า:
“พอรู้ว่าพูดเถียงเธอไม่ชนะ ฉันก็เลยเลิกพูดไปเลย ผลคือวันรุ่งขึ้นฉันกลับมานึกเสียใจว่าทำไมวันแรกไม่พูดให้มากกว่านี้... พะ...พวกเขาถึงกับจะเย็บปากฉัน! ฉันอ้อนวอนพวกเขา ร้องไห้บอกว่าต่อไปฉันจะหุบปากเอง ขอร้องว่าอย่าเย็บปากฉันได้ไหม”
“ป้าฟ่านบอกว่าเธอเองก็ทำใจไม่ได้ แต่แต่งงานผีมีธรรมเนียมและกฎเกณฑ์แบบนี้ เธอบอกว่าพอฉันลงไปข้างล่างแล้ว ฉินจื้อหย่วนจะสงสารฉันและแกะด้ายให้ แต่ฉันไม่ยินยอมก็ไม่มีประโยชน์ ลุงฉินกับผู้ชายที่ฉันไม่รู้จักอีกคนจับฉันไว้ แล้วให้ป้าแก่หน้าตาน่ากลัวคนหนึ่งเย็บปากฉัน...”
“เจ็บมาก เจ็บเหลือเกิน!” กงไม้ไม้มีน้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมา เธอยกมือสั่นเทาแตะริมฝีปากที่สั่นระริก “พวกเขาถึงกับไม่ฉีดยาชาให้ฉันด้วย! ขี้เหนียวชะมัด ฮือ ๆ...”
ซ่งเว่ยอันถึงกับพูดไม่ออก... สรุปว่าประเด็นสำคัญคือยาชางั้นหรือ?
กงไม้ไม้ตัดพ้ออย่างเศร้าสร้อยว่า “ตอนนี้ฉันดื่มน้ำยังหกออกมาเลย ฮือ ๆ ๆ ๆ...”
ซ่งเว่ยอันจึงได้แต่ปลอบเธอ “รอให้แผลหายดีแล้วก็น่าจะไม่เป็นไร”