โรงพยาบาลที่ 1 แห่งเมืองไห่โจวคึกคักไม่น้อย ระหว่างที่ทุกคนมุ่งหน้าไปยังห้องผู้ป่วย 323 ยังพบตำรวจหลายนายกำลังจัดการเรื่องทะเลาะวิวาทอยู่หน้าห้องผู้ป่วยห้องหนึ่ง
ห้องผู้ป่วยสะอาดมาก มีเตียงทั้งหมดสี่เตียง เตียงหมายเลข 2 ซึ่งอยู่ทางขวามือของประตูและใกล้ประตูที่สุดไม่มีใครอยู่ แต่ผ้าปูเตียงที่ยับยู่ยี่กับข้าวของเครื่องใช้ที่กองอยู่ข้าง ๆ แสดงให้เห็นว่ามีคนพักอยู่ที่นี่ คงย้ายไปห้องอื่นชั่วคราวเพื่อให้ผู้ป่วยได้พักผ่อน
ซ่งชงซินกับชายวัยกลางคนสวมแว่นยืนอยู่ข้างเตียงหมายเลข 3 ม่านกั้นถูกดึงปิดไว้ หลิงอู๋โหยวจึงยังมองไม่เห็นเตียง
“พ่อ น้องหลิง มากันแล้วเหรอครับ” ซ่งชงซินเดินเข้ามาทัก “พี่กวน พี่ฉือ แล้วก็สือหยวน… ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”
“ไม่เจอกันนานจริง ๆ” กวนจื่อผิงตบไหล่เขาเบา ๆ
ซ่งชงซินชี้ไปยังชายด้านหลัง “ท่านนี้คืออาจารย์ที่ปรึกษาของผม หมอเหยียนครับ”
เหยียนจินเป็นชายวัยสี่สิบถึงห้าสิบปีที่มีสีหน้าจริงจัง คิ้วขมวดเล็กน้อยอยู่เสมอ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันตามธรรมชาติแม้ยามไม่พูด มุมปากตกลงเล็กน้อย บวกกับเส้นผมบนศีรษะที่เริ่มบาง… อืม ดูท่าทางเป็นหมอฝีมือดี
เหยียนจินพยักหน้าให้ทุกคนอย่างสุภาพ “สวัสดีครับ คุณตำรวจทุกท่าน เรียกผมว่าเหยียนจินก็ได้ เหยียนที่แปลว่าเข้มงวด จินที่แปลว่าทองคำครับ”