“เธอยังต้องเรียนอีกปีไม่ใช่เหรอ ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกว่าหลังปีใหม่จะเตรียมสอบปริญญาโทหรือ?”
“อืม...” ซ่งชงซินพยักหน้า แค่คิดก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว “เพื่อนร่วมรุ่นผมก็สอบกันหมด”
“เพื่อนทำอะไร นายก็ทำตามด้วยหรือไง?” ซ่งเว่ยอันถามอย่างไม่เห็นด้วย “แล้วนายอยากสอบเองหรือเปล่า?”
ซ่งชงซินตอบว่า “ผมอยากลองดูครับ แต่ไม่ค่อยมั่นใจ สอบปริญญาโทสายแพทย์แข่งขันกันหนักมาก”
เมิ่งชุนถังตักซี่โครงให้เขาอีกชิ้น “ไม่ว่านายจะอยากสอบหรือไม่ พ่อกับแม่ก็สนับสนุนนายเสมอ”
ซ่งชงซินยิ้มออกมา “ครับ”
หลิงอู๋โหยวเหลือบมองซี่โครงเปรี้ยวหวานชิ้นนั้นบนข้าวสวยของซ่งชงซิน แล้วถอนหายใจเงียบ ๆ
จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตากินซี่โครงกว่าครึ่งชามที่ถูกคีบมาใส่ชามตัวเองต่อ
จริง ๆ เธออิ่มแล้ว... แต่เป็นน้ำใจของป้าเมิ่ง จะอย่างไรก็ต้องกินให้หมด
นี่คงเรียกว่าภาระที่แสนหวานกระมัง
......
วันทำงานวันแรกของปี 2024
โรงพยาบาลที่ 1 แห่งเมืองไห่โจวยังคงวุ่นวายเหมือนเดิม ซ่งชงซินเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็ขยี้ตาที่แทบลืมไม่ขึ้น ก่อนจะอดหาวออกมาไม่ได้
เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้าง ๆ ถามเขาว่า “เมื่อคืนก็นอนไม่หลับอีกแล้วเหรอ?”
“เปล่าครับ ผมนอนเร็วมาก” ซ่งชงซินตอบ “แค่ช่วงนี้รู้สึกว่านอนเท่าไรก็ไม่พอ อาจจะเหนื่อยเกินไปหน่อย”
“อย่าหักโหมนักสิ ดูนายวิ่งวุ่นทั้งวันแทบไม่ได้หยุด” เพื่อนร่วมงานตบไหล่เขาเบา ๆ “งานบางอย่างก็ไม่ใช่หน้าที่นายเสียหน่อย เขาใช้ให้ทำ นายก็ทำหมดเลยหรือไง?”
“ผมอยากเก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้มากขึ้น...”
“ประสบการณ์แบบนี้ ต่อให้ยกให้ผมฟรี ๆ ผมก็ไม่เอา” เพื่อนร่วมงานเบ้ปาก “นายยังเรียนอยู่เลย ถ้าอยากเก็บประสบการณ์ หลังเรียนจบก็ยังมีโอกาสอีกตั้งเยอะ ด้วยผลการเรียนกับประสบการณ์ฝึกงานของนาย แถมยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแพทย์ไห่โจวอีก เรียนจบแล้วไม่ต้องกลัวว่าจะหางานไม่ได้หรอก”