ห้องพักผู้ป่วยไม่ใหญ่นัก พื้นที่ของเตียงทั้งสี่มีจำกัดมาก หลังตรวจดูพื้นที่เล็ก ๆ ของเยว่เจี้ยนซือเสร็จ ทุกคนก็ตรวจค้นห้องทั้งห้องต่อ รวมถึงข้าวของของคนไข้เตียงหมายเลข 2 และห้องน้ำในตัว น่าเสียดายที่ไม่พบอะไรเป็นพิเศษ
ไม่นานนัก เพื่อนร่วมงานจากหน่วยสืบสวนทางเทคนิคก็ทำเครื่องหมายในจุดที่ต้องทำ เก็บสิ่งของที่ต้องนำไปให้เรียบร้อย แล้วทยอยกันกลับไป ส่วนซ่งเว่ยอันกับพวกยังต้องอยู่ต่อเพื่อสอบถามข้อมูลและปากคำ
ด้วยความช่วยเหลือของซ่งชงซิน ทุกคนจึงทราบว่าป้าพนักงานทำความสะอาดเข้ามาทำความสะอาดห้อง 323 ราวหกโมงครึ่งตอนเช้า ส่วนเวลาที่แน่นอนยังต้องรอตรวจสอบกล้องวงจรปิดอีกที
ป้าพนักงานทำความสะอาดเล่าว่า ปกติตอนที่เธอกวาดพื้นถูพื้น คนไข้ยังไม่ตื่น อีกทั้งข้างในก็มืดสนิท เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าอีกฝ่ายตายหรือยังมีชีวิตอยู่
“คนไข้ในโรงพยาบาลนี่นะ บางคนก็นอน ๆ อยู่แล้วตายไป บางคนตายไปแล้วยังช่วยชีวิตกลับมาได้ ฉันไม่สนหรอกว่าพวกเขาจะเป็นหรือตาย สนแค่ว่าพื้นสะอาดหรือเปล่า!”
ป้าคนนั้นพูดอย่างนี้
ซ่งเว่ยอันเกาหัว “ภรรยาของเยว่เจี้ยนซือ... พานฟางมาหรือยัง?”
ฉือซีกวานตอบว่า “แจ้งไปแล้ว กำลังรีบมา บ้านเธออยู่ค่อนข้างไกล ต้องใช้เวลาขับรถมามากกว่าหนึ่งชั่วโมง ผมบอกให้เธอไปเจอเราที่สถานีตำรวจเมืองเลย จะได้ให้เธอช่วยยืนยันศพด้วย...”
“ได้” ซ่งเว่ยอันหันไปมองซ่งชงซิน “น้องซินพาพวกเราไปหาคนไข้เตียงหมายเลข 2 ก่อน ส่วนเมล็ดแตงโมไปที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัย ขอภาพจากกล้องวงจรปิดมาให้หน่อย”