เสียงปืนดังก้อง สั่นสะเทือนไปถึงประสาทของคนที่อยู่ด้านบน
สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความกังวลอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงปืนก็ยิ่งร้อนใจ เหงื่อเม็ดโตผุดพราวยิ่งกว่าสายฝน
กวนจื่อผิงหิ้วชายคนหนึ่งที่ถูกใส่กุญแจมือไว้ กระชากคอเสื้อเขาแน่นจนอีกฝ่ายแทบหายใจไม่ออก เขากัดฟันพูดว่า “ถ้ายังไม่ส่งกุญแจมา เชื่อไหมว่าคราวหน้าเสียงปืนจะดังออกมาจากกะโหลกแก!”
ชายคนนั้นกลัวจนตัวสั่น ฟันแทบกัดลิ้นตัวเอง “ผะ ผมไม่รู้จริง ๆ ว่ากุญแจอยู่ไหน... ผะ ผมรู้แค่ว่ากุญแจอยู่กับพี่ใหญ่...”
ฉือซีกวานพยายามสะเดาะกุญแจมาตลอด เครื่องมือเป็นของที่น้องหลิงใช้แล้ววางทิ้งไว้ข้าง ๆ แต่ถึงเครื่องมือจะเป็นของมืออาชีพ ส่วนเขาไม่ใช่ พวกเขาผลัดกันลองอยู่ตั้งนานก็ยังสะเดาะไม่ออก ทั้งที่เห็นน้องหลิงทำได้ง่ายดายแท้ ๆ...
พวกเขายังลองใช้ปืนยิงฝาท่อให้ทะลุ แต่ก็ยิงไม่เข้า
ซ่งเว่ยอันกวาดตามองคนห้าคนที่นอนแผ่อยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เสื้อผ้าของพวกนั้นถูกถอดค้นจนเกลี้ยงแล้ว แต่ก็ไม่พบกุญแจ
หลังได้ยินเสียงปืน สือหยวนก็รู้สึกกระวนกระวายมาตลอด พวกเขารู้แล้วว่าอีกฝ่ายก็มีปืน ดังนั้นเสียงปืนนั่นอาจเป็นฝั่งนั้นยิง หรือไม่ก็หลิงอู๋โหยวเป็นคนยิง
ถ้าเป็นอย่างแรก ตอนนี้หลิงอู๋โหยวจะเป็นอย่างไรบ้าง?
ถ้าเป็นอย่างหลัง ก็แปลว่าสถานการณ์ของเธอแย่มาก ไม่อย่างนั้นคงไม่ยิงปืน
ไม่ว่าอย่างไร อู๋โหยวกำลังตกอยู่ในอันตราย!