ซ่งเว่ยอันไม่ค่อยเข้าใจว่าเธอต้องการทำอะไร จึงอธิบายตามจริงว่า
“ภาพที่เห็นก็คล้ายกับตอนนี้ กระจกสะท้อนมุมหนึ่งของเตียงกับโต๊ะเล็ก ๆ ข้างหน้าต่าง แต่ไม่เห็นคนบนเตียง เห็นแชนเดอเลียร์ที่แขวนอยู่ด้านบนด้วย... ตอนนั้นยังไม่มีศพแขวนอยู่ ผมเลยคิดว่าตอนนั้นฆาตกรยังไม่ได้ลงมือ”
หลิงอู๋โหยวถามต่อ “ข้างในมีเสียงไหม?”
ซ่งเว่ยอันชะงักไปเล็กน้อย “ไม่มีเสียงอะไร เงียบมาก”
คนอื่น ๆ เบียดกันเข้ามาดูภาพในกระจกด้วย เสิ่นเหมิงไห่มองภาพสะท้อนอย่างละเอียด “เสี่ยวไป๋ถูกแขวนคอตาย กระจกบานนี้ก็สะท้อนแชนเดอเลียร์ได้ แปลว่าตอนตีหนึ่งเขายังไม่ตาย ฆาตกรลงมือหลังตีหนึ่ง... แบบนี้ก็ไม่มีปัญหานี่”
หลิงอู๋โหยวแหวกคนที่ยืนขวางอยู่ตรงนั้น แล้วเดินไปที่ประตูห้อง “ถ้าฆาตกรมองเห็นภาพห้อง 203 ที่สะท้อนอยู่ในกระจกจริง ๆ ก็ไม่มีปัญหาแน่นอน แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ?”
หลินอิ่งชะงัก “ไม่ใช่ห้อง 203... แล้วเป็นที่ไหน?”
หลิงอู๋โหยวตอบ “เรารู้แล้วว่าห้อง 202 กับ 203 เป็นห้องสองห้องที่สมมาตรกันทุกอย่าง เจี่ยเว่ยอันที่เห็นเมื่อคืนไม่ได้เห็นห้อง 203 ในกระจก แต่เห็นห้อง 202 ที่อยู่ติดกันต่างหาก กระจกถูกฆาตกรถอดออกไปแล้ว”
เสิ่นเหมิงไห่เกาหัวอย่างงุนงง “เดี๋ยวก่อน ถ้าเป็นห้องฝั่งตรงข้าม แล้วพ่อฉันจะไม่สังเกตเห็นได้ยังไง?”
พอได้ยินเธอพูด ซ่งเว่ยอันก็เข้าใจขึ้นมาทันที คิ้วขมวดเล็กน้อย “...หลักการเกิดภาพในกระจก?”
“ใช่ค่ะ” หลิงอู๋โหยวพยักหน้าให้หัวหน้าหน่วยซ่ง พลางพูดไปพลางผลักประตูห้อง 203 เข้าไป “ภาพที่ตามนุษย์มองเห็นเกิดจากแสงสะท้อนจากผิวกระจก ส่วนจุดตัดของแนวต่อเส้นแสงสะท้อนที่ยืดกลับไปในทิศตรงข้ามจะประกอบกันเป็นภาพเสมือน สมมติว่าผนังระหว่างห้อง 202 กับ 203 เป็นกระจก ห้อง 202 ก็จะเป็นภาพเสมือนของห้อง 203 ในกระจกค่ะ”