“ไม่รู้ว่าพ่อบ้านเจี่ยคนนี้คุณไปเชิญมาจากไหน แต่ทุ่มเทกับงานดีทีเดียว” หลิงอู๋โหยวเปิดเผยตัวตนของทั้งสองคนก่อน
คนอื่น ๆ พากันส่งเสียง “จุ๊ ๆ ๆ!”
สีหน้าพ่อบ้านเจี่ยแข็งค้าง “คุณหลิง ผมไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดอะไรครับ”
หลิงอู๋โหยวไม่สนใจเขา แล้วพูดต่อว่า
“ถ้าจะทำกลอุบายนี้ให้สำเร็จ ต้องคำนึงถึงปัจจัยสำคัญสองข้อ ข้อแรกคือลำดับ สือหยวนต้องได้อยู่ก่อนพี่ฉือ เรื่องนี้ง่ายมาก เพราะพ่อบ้านเจี่ยเป็นคนจัดลำดับอยู่แล้ว”
“ข้อที่สองคือการสับฉลาก แม้จะเกี่ยวข้องกับเรื่องความน่าจะเป็น แต่พอมีคนลงมือจัดการ ความน่าจะเป็นก็แก้ได้อย่างหมดจด ฉลาดจริง ๆ นะ” หลิงอู๋โหยวมองใครบางคนอย่างมีนัย “พวกคุณยังจำได้ไหมว่าฉันเป็นคนจับฉลากคนแรก แล้วก็นับจำนวนกระดาษด้วย”
“จำได้” กวนจื่อผิงตอบ “มีทั้งหมด 7 ใบ ตรงกันพอดี”
“จำนวน 7 ใบไม่ผิด แต่ในฉลากมีเลขห้องอยู่แค่ 5 ห้อง หมายความว่ามีห้องอยู่ 2 ห้องที่เขียนไว้บนกระดาษคนละ 2 ใบ…” หลิงอู๋โหยวกล่าว
“หา?” เสิ่นเหมิงไห่ถามอย่างอดไม่ไหว “แล้วถ้าจับได้ห้องเดียวกันซ้ำจะทำยังไง?”
หลิงอู๋โหยวตอบ “ใจเย็น ๆ ฉันจะอธิบายกลไกของกล่องจับฉลากก่อน นอกจากด้านบนกับด้านล่างแล้ว ด้านทั้งสี่ของกล่องน่าจะทำเป็นโครงสร้างสองชั้นได้ โดยมีฉลากที่เตรียมไว้ล่วงหน้าสอดอยู่ระหว่างชั้นทั้งสอง เช่น กดกลไกบางอย่างบนด้านเอ ชั้นในของด้านเอจะเลื่อนไปทับด้านล่าง ทำให้สับฉลากได้”