หากจะทำให้เกิดกรณีที่สอง ฆาตกรต้องมีเงื่อนไขอะไรบ้าง?
หลิงอู๋โหยววาดผังต้นไม้ในหัว โดยแยก “ความเป็นไปได้สองแบบของคนที่ปิดประตู” กับ “ความเป็นไปได้สองแบบของเวลาที่ปิดประตู” แล้วเริ่มยกตัวอย่างและคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ทว่าทุกความเป็นไปต่างดูแปลกประหลาด และพาไปสู่ทางตัน
เมื่อเวลาค้นหาหลักฐานรอบที่สามเหลือเพียง 3 นาที หลิงอู๋โหยวก็เดินไปเดินมาช้า ๆ อยู่ในโถงทางเดิน จากห้อง 203 ไปห้อง 202 แล้วไปห้อง 201 ต่อด้วยห้อง 204 จากนั้นก็กลับมาห้อง 203 แล้วห้อง 204...
หลิงอู๋โหยวพลันหยุดฝีเท้า
เธอมองประตูห้อง 203 ที่แง้มอยู่ ก่อนจะขีดกิ่งก้านเพิ่มขึ้นที่ส่วนบนสุดของผังต้นไม้ในหัว นี่คือข้อสันนิษฐานใหญ่โตที่พวกเขาไม่เคยมี และไม่อาจยืนยันได้ด้วยซ้ำว่า...
เจี่ยซีกวานปิดประตูหลังตีหนึ่งจริงหรือ?
......
“ขออภัย หมดเวลาแล้วครับ” พ่อบ้านเจี่ยยืนอยู่หน้าประตูห้อง 203 พร้อมรอยยิ้มสุภาพ “คุณหลิง เชิญตามผมลงไปครับ”
หลิงอู๋โหยวเดินออกไปพลางบิดคอทำกายบริหาร “ฉันคิดออกพอดี ไปกันเถอะ”
ทั้งสองลงมาถึงชั้นหนึ่ง เสิ่นเหมิงไห่กับคนอื่น ๆ นอนเอกเขนกพักผ่อนอยู่บนโซฟา บางคนก็กำลังกินขนม ส่วนซ่งเว่ยอันกำลังคุยอะไรบางอย่างกับสือหยวน
ยกเว้นหลิงอู๋โหยว
เมื่อเห็นเธอลงมา ทุกคนต่างสะดุ้งตัวขึ้นพร้อมกัน