ฟ่านเสียหัวเราะอย่างขมขื่น
“ตอนนั้นพวกเราไม่อยากเชื่อและสิ้นหวังมาก จึงถามอาจารย์หยวนว่ายังไม่มีทางรักษาจริง ๆ หรือ อาจารย์หยวนตอบเพียงว่าขอโทษด้วย หลังจากนั้นพวกเราไปอเมริกา หมอที่นั่นก็พูดเหมือนกัน เขาบอกว่าสภาพร่างกายของจื้อหย่วนตอนนี้ไม่ต่างจากคนชราที่ใกล้สิ้นอายุขัย จะมีชีวิตอยู่ได้นานขนาดนี้ก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ความเศร้าบนใบหน้าของฟ่านเสียก็กลายเป็นความด้านชา “ทั้งอาจารย์หยวนและหมอต่างก็พูดแบบนั้น พวกเราเห็นสภาพของจื้อหย่วนอยู่กับตา จึงคิดจะจัดการเรื่องหลังความตายให้เขา เดิมทีตั้งใจจะไปหาอาจารย์หยวน แต่ศิษย์ของเขาบอกว่าอาจารย์ปิดด่านฝึกตน ไม่พบใครทั้งนั้น”
“พวกเราเลยต้องไปหาคนอื่น เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาหลายรอบ จนได้พบอาจารย์เจี่ย เขาบอกว่าจื้อหย่วนยังหนุ่ม อายุ 26 ปีแล้วแต่ยังไม่เคยมีแฟน พอตายไปก็จะกลายเป็นผีเร่ร่อนเดียวดายอยู่ใต้พิภพ ไม่มีใครพึ่งพาได้ อีกทั้งผีหนุ่มพรหมจรรย์แบบนี้จะมีความอาฆาตมากกว่าเดิม ยากจะไปเกิดใหม่”
“ฉันกับเจิ้นเจียคิดว่า ในเมื่อพวกเราไร้ความสามารถ ทำให้เขาเกิดมาเป็นคนขี้โรค อย่างน้อยก็ต้องทำให้เขามีความสุขหลังตาย หรือไม่ก็ได้ไปเกิดใหม่ในภพที่ดีโดยเร็ว... เพราะอย่างนั้นพวกเราถึงเชื่อคำพูดของอาจารย์คนนั้น และตั้งใจจะจัดแต่งงานผีให้จื้อหย่วน”