ถ้อยคำ “มอบบัตรคนดี” ที่หลิงอู๋โหยวกล่าวออกมาอย่างจริงใจและเปี่ยมความรู้สึก ทำเอาหัวใจของสือหยวนแหลกละเอียดกระจายไปทั่วพื้น
สือหยวนสูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างช้า ๆ พยายามบรรเทาความเจ็บปวดในหัวใจ ตอนนี้ไม่ต้องแสร้งทำเป็นน้อยใจแล้วก็ได้ เพราะเขาจมดิ่งลงไปถึงก้นทะเลเดดซี เกือบจะจมน้ำตายอยู่รอมร่อ
“ไม่จำเป็นหรอก...” สือหยวนได้ยินเสียงตัวเองแหบพร่าและหม่นหมอง “ผมไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับคุณ คุณอยู่คนเดียวก็ใช้ชีวิตได้ดี... ผมรู้”
หลิงอู๋โหยวเห็นเขาเห็นด้วยกับคำพูดของตัวเอง จึงอดขมวดคิ้วไม่ได้ “ถ้าอย่างนั้น คุณ...”
“ถ้าอย่างนั้น” สือหยวนเงยหน้ามองเธอ แววตาเป็นประกายวาววับด้วยหยาดน้ำตา “ถ้าคุณยินดีให้โอกาสผมจริง ๆ ช่วยอย่ามองความรู้สึกของผมจากมุมผลประโยชน์ได้ไหม? สิ่งที่ผมมอบให้คุณคือความจริงใจ ทำไมคุณถึงตอบกลับผมด้วยสมองอันไร้หัวใจของคุณล่ะ?”
หลิงอู๋โหยวชะงัก มองเขาอย่างประหลาดใจ “หัวใจ...คิดได้ด้วยเหรอ? คุณช่วยมีสติหน่อยได้ไหม?”
สือหยวน: ...
เขาทนไม่ไหวจริง ๆ น้ำตาหยดหนึ่งเอ่อคลอแล้วไหลอาบแก้ม เขารีบเช็ดมันออก เหลือเพียงดวงตาแดงก่ำที่จ้องมองคนชั่วร้ายตรงหน้า “คุณ...คุณนี่...น่ารำคาญจริง ๆ”
โดนด่าว่าน่ารำคาญเข้าแล้ว
คำว่า “ขอบคุณ” เกือบหลุดจากปาก หลิงอู๋โหยวเม้มริมฝีปากแน่น กลั้นมันไว้ได้ทัน
...ปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ
“อย่าร้องไห้สิ” หลิงอู๋โหยวพูดเสียงแห้ง “ลูกผู้ชายไม่หลั่งน้ำตาง่าย ๆ”