บ่ายวันถัดมา ตอนสือหยวนส่งข้อความมาถามว่าจะมาช่วยสระผมให้เธอได้ไหม หลิงอู๋โหยวก็สระผมที่ร้านตัดผมนอกหมู่บ้านเจินซินเรียบร้อยแล้ว แถมยังเล็มผมให้สั้นลงนิดหน่อยด้วย
บาดแผลอยู่บริเวณท้ายทอยกับต้นคอ จะสระผมโดยไม่ให้โดนน้ำจึงค่อนข้างลำบาก แม้จะทำให้ช่างหนุ่มลำบากใจอยู่บ้าง แต่ในเมื่อรับเงินมาแล้ว เขาก็ต้องพยายามตอบสนองความต้องการของลูกค้าให้ได้มากที่สุด
หลังถูกปฏิเสธ สือหยวนก็ถามต่อว่าตอนเย็นเธอสะดวกเวลาไหน เขาจะมาเปลี่ยนยาให้
หลิงอู๋โหยว: “แล้วแต่คุณ ก่อนมาส่งข้อความบอกฉันล่วงหน้าก็แล้วกัน”
สือหยวน: “ได้ครับ”
ราวหนึ่งทุ่ม หลิงอู๋โหยวขึ้นรถของสือหยวน ทั้งคู่ไม่พูดจาอ้อมค้อมให้เสียเวลา เข้าประเด็นทันที หลังเปลี่ยนยาเสร็จ หลิงอู๋โหยวก็พูด “ขอบคุณ” อย่างไร้ชีวิตชีวา แล้วตั้งใจจะเดินจากไปทันที
สือหยวน: …ใช้เสร็จก็ทิ้งกันเลยหรือไง?
สือหยวนล็อกรถอย่างคล่องแคล่ว ไม่คิดจะอารัมภบทอีกต่อไป แล้วถามออกมาตรง ๆ ถึงคำถามที่ค้างคาใจมาทั้งวันเต็ม ๆ “เมื่อคืน…ทำไมคุณถึงกอดผม?”
หลิงอู๋โหยวแปลกใจว่าเขาคิดไม่ออกได้อย่างไร น้ำเสียงฟังดูเป็นเรื่องธรรมดาอย่างยิ่ง “ก็ทดสอบดูว่าฉันใจเต้นแรงเพราะคุณหรือเปล่าไง แค่วัดจำนวนครั้งที่ชีพจรเต้นในหนึ่งหน่วยเวลาก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ?”
สือหยวน: …
เขาจะเป็นบ้าอยู่แล้ว! ทำไมเธอถึงเปลี่ยนเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ที่เข้าใจยากพวกนี้ให้กลายเป็นค่าตัวเลขมาตรฐานที่วัดด้วยวิทยาศาสตร์ได้อยู่เรื่อย?