หลิงอู๋โหยวมองดวงตาเศร้าสร้อยของเขา ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“นี่เป็นแค่อุบัติเหตุ ไม่เหมือนคดีฆาตกรรมที่พวกเราเจอกันทุกวัน เหยื่อผู้บริสุทธิ์เหล่านั้นไม่ได้ทำอะไรผิด เพราะฉะนั้นก็ไม่ควรต้องแบกรับฝันร้ายสมมตินี้ ความจริงก็คือตอนนี้ฉันกับคุณต่างก็ปลอดภัยดี แค่ตัวเปื้อนนิดหน่อยเท่านั้น”
ส่วนใหญ่แล้วสือหยวนเป็นคนมีเหตุผล แน่นอนว่าเขาเข้าใจหลักการนี้ ยิ่งตอนนี้หลิงอู๋โหยวยังปลอบใจเขาอีกด้วย เขาจึงรู้สึกดีขึ้นไม่น้อย “อืม”
หลิงอู๋โหยวยื่นชุดปฐมพยาบาลให้เขา “ทายาสิ”
“...ได้”
สือหยวนกำลังใช้โพวิโดนไอโอดีนเช็ดฆ่าเชื้อให้เธอ หลิงอู๋โหยวเอียงศีรษะมองทางเข้าหมู่บ้านด้านนอกหน้าต่าง แล้วจู่ ๆ ก็พูดว่า “คืนนี้ฉันจะสระผม”
มือที่ถือก้านสำลีชะงักไป สือหยวนขานรับเบา ๆ “อืม”
หลิงอู๋โหยวแปลกใจเล็กน้อย “ทำไมไม่บ่นแล้วล่ะ?”
พอเธอพูดออกมาตรง ๆ สือหยวนก็เขินอยู่บ้าง เขาเอ่ยเสียงเบา “วันนี้สถานการณ์ไม่เหมือนกัน... เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ผมคิดว่าไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตหรอก ก็แค่แผลเป็น ต่อให้ติดเชื้อ อักเสบ นูนขึ้นมา เจ็บ น่าเกลียด และทรมานมาก แล้วจะเป็นอะไรไปล่ะ?”
หลิงอู๋โหยว: ...เด็กคนนี้นี่
สือหยวนปิดผ้าก๊อซให้เธอเรียบร้อย “ยังไงก็ระวังหน่อยนะ... แต่หลังสระผมแล้วต้องทำแผลใหม่ใช่ไหม? งั้นผมรอให้คุณสระผมเสร็จแล้วค่อยกลับดีกว่า...”
หลิงอู๋โหยวฮึออกมา “ไม่สระแล้ว พรุ่งนี้ค่อยซักปลอกหมอน”