ย่านอัปเปอร์อีสต์ไซด์ แมนฮัตตัน นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ภายในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่เช่าเป็นการชั่วคราว
ภายในห้องตกแต่งสไตล์ชนบทโทนสีครีม บนโซฟาใกล้เตาผิงไฟฟ้า หญิงสาวคนหนึ่งกำลังค่อยๆ ฟื้นจากภวังค์
เรือนร่างอันงดงามนอนตะแคงอยู่บนโซฟา ขายาวเรียวขาวราวน้ำนมทับกัน ผมสีดำยาวเป็นลอนฟูฟ่อง ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มใต้เส้นผมดุจเมฆบดบังหิมะ เป็นใบหน้าที่ผสมผสานระหว่างความบริสุทธิ์และเย้ายวนได้อย่างลงตัว
คังจีอาจึงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย ความรู้สึกครอบครองร่างกายที่ไม่ใช่ของตัวเอง เธอยกมือขึ้น นิ้วเรียวขาว หลังมือไม่มีรอยเข็มจากการให้น้ำเกลือแม้แต่น้อย
กระจกเต็มตัวไม่ไกลนักสะท้อนภาพของเธอทั้งตัว ทั้งใบหน้าออกมาอย่างชัดเจน
ดวงตาที่เฉกเช่นจิ้งจอกน้อยผู้ไม่รู้จักโลก เข้าใจผู้คนได้อย่างแจ่มแจ้ง เพียงยิ้มก็สดใสราวกับเมฆกระจายเผยให้เห็นจันทร์เพ็ญ
“นี่คือฉันเหรอ?” คังจีอาจ้องตัวเองในกระจกอย่างตะลึง
[ภาพลักษณ์ปัจจุบันของโฮสต์ ถูกสร้างขึ้นตามกฎการเจริญเติบโตตามปกติ หากสมมติว่าร่างกายเดิมของโฮสต์มีสุขภาพแข็งแรง]
ดังนั้น ถ้าเธอไม่ป่วย รูปร่างหน้าตาก็จะเป็นแบบนี้สินะ?
“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะรีบปรับตัวเข้าสู่บทบาท ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ฉันคือแพ็กยุนฮี”
[อพาร์ตเมนต์ปัจจุบันจะหมดอายุสัญญาเช่าในอีกสามวัน โปรดให้โฮสต์ปรับตัวเข้ากับตัวตนโดยเร็วที่สุดภายในสามวัน แล้วกลับสู่ประเทศเกาหลีเพื่อเริ่มภารกิจเกม
ตอนนี้โฮสต์มีไพ่มือใหม่ให้เลือกหนึ่งใบ โปรดเลือกหรือไม่]
ได้ ฉันจะจับสลาก
อีกครั้ง การ์ดหกใบปรากฏขึ้นในความคิด
จากซ้ายไปขวา บนลงล่าง ได้แก่:
1. อพาร์ตเมนต์เขตอังคุจอง โซล (พื้นที่ 120 ตารางเมตร) หนึ่งยูนิต (ห้ามขายต่อ)
2. รถสปอร์ตเฟอร์รารี 911 หนึ่งคัน (ห้ามขายต่อ)
3. เสื้อผ้าแบรนด์เนม ฤดูใบไม้ผลิใหม่ พร้อมกระเป๋าและเครื่องประดับ (ราคารวมไม่เกิน 300,000 ดอลลาร์สหรัฐ)
4. คนขับรถส่วนตัว แม่บ้าน อย่างละหนึ่งคน ไม่ต้องจ่ายค่าจ้าง (ห้ามไล่ออก)
5. เครื่องประดับชั้นสูงหนึ่งชุด (ราคาประมาณ 350,000 ดอลลาร์สหรัฐ)
6. รางวัลลึกลับสุ่ม (ไม่สามารถประเมินมูลค่าได้)
จากนั้นการ์ดทั้งหกใบก็ถูกพลิกกลับ เหลือเพียงด้านหลังสีดำ พวกมันถูกสับและจัดเรียงใหม่โดยหันหลังให้เธอ แพ็กยุนฮีหลับตา พร้อมกับพึมพำในใจว่าฉันเป็นเด็กที่โชคดีที่สุด ต้องจับได้การ์ดที่ดีที่สุดแน่นอน
เธอยื่นมือไป เลือกใบที่สอง
ในวินาทีที่การ์ดพลิกกลับ ข้อความนั้นปรากฏขึ้น: “รางวัลลึกลับสุ่ม: คู่หมั้นในนามของควอนจ็องอู —— ทายาทรุ่นที่ห้าของฮันซองอินเตอร์เนชันแนล กรุ๊ป ตระกูลแชโบลอันดับต้นๆ ของเกาหลี”
คังจีอาจ้องมองข้อความนั้นหลายวินาที
คู่หมั้น
คู่หมั้นของผู้ชายที่เธอไม่รู้จักด้วยซ้ำ
“หมายความว่ายังไง?” เธอถาม
ระบบตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ฮันซองอินเตอร์เนชันแนลคือกลุ่มบริษัทที่ติดอันดับสามของเกาหลี ธุรกิจครอบคลุมอุตสาหกรรมหนัก การก่อสร้าง การเงิน สื่อมวลชน
ควอนจ็องอูเป็นหลานชายคนเดียวของประธานใหญ่คนปัจจุบัน ควอนจ็องฮย็อก และเป็นทายาทตามกฎหมายของกลุ่มบริษัทในอนาคต
แฟ้มประวัติของคุณจะเพิ่มเติมเนื้อหาดังต่อไปนี้: ทั้งสองครอบครัวได้หมั้นหมายกันไว้ก่อนที่คุณจะเกิด แต่ถูกระงับไว้เพราะครอบครัวแพ็กย้ายไปอยู่ต่างประเทศ
ครั้งนี้แพ็กยุนฮีกลับมาเรียนที่เกาหลี ในนามก็เพื่อปฏิบัติตามการแต่งงานครั้งนี้”
“งั้น… ครอบครัวควอนจะยอมรับฉัน ในฐานะคู่หมั้นของควอนจ็องอูเหรอ?”
“ใช่ แฟ้มประวัติจะทำให้พวกเขาเชื่อเช่นนั้น แต่โฮสต์ต้องแสดงบทบาทเป็นลูกหลานแชโบลอย่างสมบูรณ์แบบ มิฉะนั้น หากพวกเขาเริ่มสงสัยและสอบสวน เมื่อมีคนตั้งแต่สามคนขึ้นไป ก็จะพบช่องโหว่ในแฟ้มประวัติ และหาหลักฐานว่าคุณเป็นของปลอม”
คังจีอาจึงค่อยๆ นั่งลงอีกครั้ง
ตอนนี้มีความสัมพันธ์นี้ การดำรงอยู่ของเธอในวงการแชโบลระดับแกนกลาง ก็จะมีจุดยึดเหนี่ยวตามธรรมชาติ
สถานะคู่หมั้นของตระกูลควอน ตัวตนนี้เป็นเครื่องรับประกันอันแข็งแกร่ง
มันคือมูลค่าทางตัวตนที่อพาร์ตเมนต์หรู 120 ตารางเมตรหรือรถหรูคันหนึ่งไม่อาจเทียบได้
หากจะสงสัยตัวตนของเธอ ก็ต้องสงสัยตระกูลควอนก่อน!
ไม่มีใครกล้าตั้งคำถามกับคนที่ตระกูลควอนยอมรับโดยง่าย
เธอก้มลงมองฝ่ามือที่แบออก แล้วค่อยๆ กำนิ้วทั้งห้าเข้าหากัน
ดูเหมือนว่า เธอจะมีเกราะเพิ่มอีกหนึ่งชั้น ต้องใช้ให้เป็นประโยชน์
***
“แต่งงานเพื่อผลประโยชน์?”
เขตอังคุจอง กรุงโซล เกาหลีใต้
ภายในคฤหาสน์ของประธานควอน แห่งฮันซองอินเตอร์เนชันแนล ควอนจ็องอูเหวี่ยงช้อนในมือลงในชามซุปทันที: “ทำไมล่ะ?”
“ยุนฮีเป็นลูกสาวคนเล็กของคุณป้าประธานแพ็ก เติบโตที่อเมริกา ได้ยินว่าเรียนเก่ง หน้าตาก็ดี อีกอย่าง การแต่งงานครั้งนี้ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่สมัยคุณปู่ของเธอ เธอต้องอ่อนโยนกับเธอ ศึกษาดูใจกันให้ดี” พ่อของเขาควอนยงโฮพูดอย่างเฉยเมย
“ไม่เอา” ควอนจ็องอูพูดเย็นชาแล้วลุกขึ้นเดินออกไป
“ไม่ว่าเธอจะชอบแพ็กยุนฮีหรือไม่ ก็ต้องสุภาพให้รู้เรื่อง คุณปู่ของเธอให้ความสำคัญกับการแต่งงานครั้งนี้มาก” คุณนายควอนวางถ้วยกาแฟลงแล้วพูดเสียงเข้ม
เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังมาจากปลายทางเดิน
แมนฮัตตัน นครนิวยอร์ก
ในอพาร์ตเมนต์ชั่วคราว แพ็กยุนฮีวางโทรศัพท์ลง เธอเพิ่งเห็นข่าวการเสียชีวิตของตัวเองในโลกออนไลน์ คังมินซอกขัดจังหวะกำหนดการแสดงที่บริษัทจัดให้ บินเดี่ยวไปอเมริกา ระหว่างทางถูกเหล่าปาปารัสซี่ไล่ถาม คำตอบจากผู้จัดการมีเพียงว่า: ญาติของมินซอกเสียชีวิตอย่างน่าเศร้า
ชาวเน็ตจึงพากันวิพากษ์วิจารณ์น้องสาวที่ป่วยเรื้อรังของคังมินซอกคนนี้
แฟนคลับบางส่วนที่หัวรุนแรงจะพูดว่า น้องสาวที่ป่วยอยู่นี่แหละที่ถ่วงเขา รายได้ 70% จากอาชีพนักแสดงถูกใช้รักษาน้องสาว ทำให้เขามักถูกแฟนคลับของศิลปินคนอื่นหัวเราะเยาะว่าใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมไม่ไหว
มองดูพี่ชายในโทรศัพท์ที่สวมหน้ากากอนามัยสีดำ ดวงตาว่างเปล่า แพ็กยุนฮีนิ้วแข็งทื่อ
เธอไม่รู้ว่าเธอจะทนไหวตลอดปีนี้หรือไม่
แต่ได้โปรดรอฉันก่อน พี่ชาย เราจะได้เจอกันอีกแน่นอน
โรงพยาบาลฮอปกินส์ สหรัฐอเมริกา อากาศเย็นเฉียบ คุณหมอจอห์นค่อยๆ เปิดผ้าขาวออก คังมินซอกเพียงแค่มองแวบเดียว ก็รู้สึกแน่นหน้าอก เจ็บปวดจนหายใจไม่ออก
แขนของจีอาล้วนเป็นรอยช้ำจากการเจาะเลือด
ผอมเหลือแต่กระดูก ผมร่วงหมด
ดูแย่กว่าตอนที่จากเขาไปตรวจที่อเมริกาเมื่อสองเดือนก่อนอีก
เด็กผู้หญิงที่รักความสวยมากขนาดนั้น
เด็กผู้หญิงที่ซื้อวิกผมอย่างน้อยหนึ่งร้อยอัน
ทำไมสุดท้ายต้องจากไปในสภาพแบบนี้
ทั้งที่ทุกวันส่งข้อความมาบอกว่าตัวชี้วัดทุกอย่างดีขึ้น ทั้งที่ทุกอย่างกำลังไปในทิศทางที่ดีขึ้น
คุณหมอจอห์นหยิบเครื่องบินกระดาษออกมา: “นี่คือจดหมายที่จีอาฝากไว้ให้เธอ”
คังมินซอกรับมา คลี่กระดาษที่พับเป็นรูปเครื่องบินออก: “พี่ชาย ฉันขอโทษ
มีเรื่องหนึ่ง มีเรื่องหนึ่งที่ฉันไม่เคยบอกพี่
เมื่อปีก่อน ฉันซื้อประกันไว้ให้ตัวเองหนึ่งฉบับ ผู้รับผลประโยชน์คือพี่ ฉันรู้ว่าพี่อาจจะโกรธมาก
แต่ฉันแค่คิดว่า ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันอยากจะเหลืออะไรไว้บ้าง
บางที พี่อาจจะได้ย้ายไปอยู่บ้านที่ใหญ่ขึ้น กินของดีๆ ที่มีประโยชน์ ให้หมอรักษาเข่าของพี่อย่างจริงจัง
เพราะฉัน พี่เลยต้องทนทุกข์ทรมานมากมาย
ดังนั้น ในวันที่ไม่ได้เจอกัน พี่ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ
เราจะได้เจอกันอีกครั้ง
ในสภาพที่แข็งแรง
สัญญาแล้วนะ งอนิ้ว
——จีอา”
คังมินซอกทนไม่ไหวอีกต่อไป สูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับจะผลักดันพายุฝนกลับเข้าไปในเมฆคิวมูโลนิมบัส
เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างที่นอนอยู่บนเตียงรถ
จับมือเล็กๆ แห้งผากของเธอไว้
แม่น้ำที่แห้งเหือด ในที่สุดก็มาถึงฤดูน้ำหลาก
“จีอา พี่มานี่แล้ว”
“พี่มารับเธอแล้ว”
“อย่านอนเลย”
“พี่… พี่ขาดเธอไม่ได้จริงๆ”