ตามคำแนะนำของระบบ คังจีอาจัดทำข้อมูลตัวตนของเธอในฐานะทายาทตระกูลแชบอลขึ้นมา
แพ็กยุนฮี หญิงสาวอายุ 18 ปี
บุตรคนที่สามและคนสุดท้องของแพ็กดงฮุน ประธานกลุ่มบริษัทซินอาเทรดอินเตอร์เนชันแนล
ธุรกิจครอบครัวตั้งอยู่ในต่างประเทศมานาน เธอเติบโตในแมนฮัตตัน สหรัฐอเมริกา
เพราะชอบวัฒนธรรมเกาหลี เธอจึงกลับมาเรียนที่โรงเรียนมัธยมในเกาหลี
ตามข้อมูลตัวตนที่คังจีอาสร้างขึ้น ระบบจะให้เธอกลับมาเกิดในอีกที่หนึ่งในช่วงวินาทีที่ชีวิตเธอสิ้นสุดลง และสร้างประวัติส่วนตัวที่สมบูรณ์แบบให้เธอ
แต่สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือ หาเงิน
ใช่น่ะ ภารกิจระบบนี้ไม่ให้เงินเธอ มีเพียงตั๋วเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาสไปเกาหลี และประวัติส่วนตัวที่ดูสมบูรณ์แบบเท่านั้น
แต่ค่าใช้จ่ายและการสร้างภาพลักษณ์สำหรับตัวตนนี้ ระบบไม่รับผิดชอบ
คังจีอาจำได้ถึงสิ่งที่คุณหมอจอห์นเคยพูดกับเธอเกี่ยวกับยาทดลองในร่างกายมนุษย์
ตอนนี้เธอมีเงินเหลืออยู่ประมาณหนึ่งหมื่นสองพันดอลลาร์สหรัฐฯ ซึ่งคังมินซอกให้ไว้สำหรับค่าตรวจสุขภาพและค่าใช้จ่ายทั่วไป
มันไม่พออย่างยิ่ง
ในโถงทางเดินอันเงียบสงัด พยาบาลมองคังจีอาที่แบกความเจ็บป่วยหนักเดินอย่างช้าๆ ไปยังห้องทำงานของคุณหมอจอห์น ซึ่งกำลังทำงานอยู่ข้างใน
"คุณหมอจอห์น ฉันตกลงเข้าร่วมการทดลอง ฉันอยากรู้ว่าฉันจะได้เงินเท่าไหร่"
คุณหมอจอห์นมองเด็กสาวที่แม้ร่างกายจะอ่อนแรงแทบขาดใจ แต่ยังยืนหยัดอย่างมุ่งมั่นตรงหน้าเขา
เด็กสาวชาวเกาหลีผู้น่าสงสารคนนี้ คงอยากทิ้งมรดกให้ครอบครัวของเธอไว้บ้าง
"ค่าตอบแทนการทดลองสูงสุดที่ฉันขอได้คือประมาณสามหมื่นดอลลาร์"
"ค่ะ ขอบคุณมาก ได้โปรดเริ่มการทดลองได้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ไหมคะ ฉันอยากได้เงินก้อนนี้เร็วๆ"
ตลอดหนึ่งสัปดาห์ของการทดลองยา เธอกลายเป็นคนที่ให้ความร่วมมือดีที่สุด
เจาะเลือดตรงเวลา ฉีดยาตรงเวลา เข้าเครื่องสแกนตรงเวลาทุกครั้ง
ผลข้างเคียงจากยาใหม่ในร่างกายเธอรุนแรงกว่าที่คิดไว้มาก คลื่นไส้ เวียนหัว ปวดเมื่อยตามข้อทั่วตัว วันที่แย่ที่สุดเธออาเจียนถึงเจ็ดครั้ง สุดท้ายท้องว่างเปล่า เหลือเพียงน้ำดีสีเหลืองๆ
แต่เธอยังคงเงียบไม่บ่นสักคำ
ในยามที่เจ็บปวดถึงขีดสุด เธอกำมือกุมกำไลรูปดาวที่พี่ชายมอบให้ไว้แน่น พร้อมบอกตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า: อีกไม่นานก็จะจบแล้ว อีกไม่นานฉันก็จะมีร่างกายที่แข็งแรง
เวลาพยาบาลเช็ดหน้าให้ เธอจะพูดขอบคุณด้วยเสียงแผ่วเบา
พอถึงวันที่เจ็ด คุณหมอจอห์นเปิดดูรายงานการตรวจล่าสุด คิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ตัวชี้วัดทุกอย่างตกลง เซลล์มะเร็งไม่แสดงทีท่าว่าจะถูกยับยั้งเลยสักนิด แถมการทำงานของตับและไตเริ่มมีสัญญาณความเสียหาย
เขาปิดแฟ้มรายงาน ก้าวเข้าไปในห้องผู้ป่วย เห็นคังจีอาประคองตัวนอนอยู่บนเตียง เปลือกตาปิดลงครึ่งหนึ่ง ลมหายใจสั้นและแผ่วเบา หน้าอกแทบไม่ขยับขึ้นลงให้เห็น
"ฉันต้องติดต่อครอบครัวของเธอนะ" เขานั่งลงข้างเตียง ลดเสียงต่ำลง "จีอา เธอควรมีครอบครัวอยู่เคียงข้างในช่วงเวลานี้"
ดวงตาที่ปิดครึ่งหนึ่งของเธอพลันเบิกกว้างขึ้นทันที
ม่านตาที่ไร้ประกาย จ้องมองเพดานอย่างมืดมิด ริมฝีปากขยับไม่กี่ครั้ง เสียงลมหายใจที่เล็ดลอดออกมาแตกพร่าและเร่งรีบ
"ไม่...ไม่...ต้อง..."
หมอขยับเข้าไปใกล้จึงจะได้ยินชัด
"ฉัน...ไม่...อยาก..."
เธอหันหน้าไป มองโทรศัพท์ที่คว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะหัวเตียง
หน้าจอมืดสนิท
เธอนึกถึงข้อความล่าสุดของคังมินซอก เขาบอกว่าช่วงที่ยากที่สุดผ่านไปแล้ว บอกว่าเธอเป็นเด็กที่เข้มแข็ง
ในข้อความที่เธอส่งให้พี่ชายทีละข้อความ ล้วนมีเพียงคำบอกให้ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องบินมาอเมริกาเพื่อเยี่ยมเธอ หมอบอกว่าเธอฟื้นตัวได้ดีมาก คังมินซอกจึงคิดว่าเธอหายดีแล้ว บางทีอีกไม่กี่วันตรวจเสร็จก็คงกลับเกาหลี
ตอนอายุสิบสองปีที่ตรวจพบโรคครั้งแรก เธอยังไม่เข้าใจว่ามะเร็งคืออะไร
จำได้เพียงว่าคังมินซอกนั่งข้างเตียง กุมมือเธอไว้แล้วพูดว่าจีอาอย่ากลัว พี่อยู่นี่แล้ว
ตอนที่คังมินซอกอายุสิบเจ็ด ถูกแมวมองหนุ่มค้นพบได้ไม่นาน ทุกวันซ้อมจนตีสองแล้วค่อยรีบไปโรงพยาบาลเพื่อเฝ้าเธอ บางครั้งเอนตัวพิงเก้าอี้ก็หลับไป ขอบตาเป็นรอยคล้ำดำ
ต่อมาคือครั้งที่สอง ครั้งที่สาม
ทุกครั้งเขาพูดว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง
ฝ่ามือของเขาใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นเรื่อยๆ แต่คำพูดเหล่านั้นเธอกลับฟังแล้วหนักใจขึ้นเรื่อยๆ เพราะอาการป่วยหนักขึ้นทุกที และคีโมก็เจ็บปวดขึ้นทุกครั้ง
ตอนนั้นจีอายังเด็กเกินไป ด้วยความเจ็บปวดจากอาการกำเริบ เธอเคยกัดมือพี่ชายอย่างรุนแรง โกรธที่เขาทิ้งเธอไว้ในโรงพยาบาลเพียงลำพัง
แต่พี่ชายไม่เคยโกรธเธอ
พี่ชายบอกว่าจีอาเราเป็นเด็กที่เข้มแข็งที่สุด ต้องสู้กับปีศาจร้ายที่น่ากลัวที่สุดได้แน่นอน
พี่ชายบอกว่าหลังจากจีอาหายดีแล้ว จะเป็นเด็กสาวที่สวยที่สุด พี่จะซื้อกระโปรงให้จีอาร้อยตัว จะพาจีอาไปดูคอนเสิร์ตของวงพี่
เธอไม่อยากให้เขาเห็นเธอในสภาพนี้
ตัวเองที่ดูน่ากลัวยิ่งกว่าโครงกระดูก
ผมร่วงหมดแล้ว โหนกแก้มยื่นออกมา เบ้าตาลึกลง แขนเต็มไปด้วยรอยเข็ม รอยช้ำสีม่วงคล้ำเรียงต่อกัน
เมื่อก่อนในมือถือของเขามีรูปเธอ ตอนนั้นเธอยังยิ้มได้ ตอนพักฟื้นยังวิ่งไปหน้าห้องซ้อมเพื่อดูเขาเต้น
เธอไม่อยากให้รูปสุดท้ายในมือถือของเขาเป็นสภาพแบบนี้
"ได้...โปรด...อย่า...ติด...ต่อ..."
คุณหมอจอห์นเงียบไปนาน สุดท้ายยื่นมือออกมา ค่อยๆ ปลดผ้าห่มตรงไหล่เธอให้
"ได้"
ใบไม้นอกหน้าต่างดูหนาแน่นขึ้นอีกหน่อย
ฤดูร้อนกำลังจะมาเยือน
คังจีอาหลับตาลงอีกครั้ง
ความเจ็บปวดอึดอัดในทรวงอกแล่นขึ้นมาเป็นระลอกๆ คลื่นลูกแล้วลูกเล่า ถอยไปแล้วก็ซัดกลับมาใหม่
แต่ในใจเธอสงบนิ่ง
ค่าตอบแทนการทดลองยาหนึ่งสัปดาห์นั้น สามหมื่นห้าพันดอลลาร์สหรัฐฯ โอนเข้าบัญชีปลอดภัยที่ระบบจัดเตรียมไว้จนครบ
รวมเงินทั้งหมดในร่างเธอตอนนี้ มีเกือบสี่หมื่นเจ็ดพันดอลลาร์สหรัฐฯ
พอแล้ว
จะสร้างภาพลักษณ์ทายาทตระกูลแชบอลก็ยังห่างไกลนัก แต่พอประคองตัวไปได้อีกระยะ
ที่เหลือ เธอจะหาทางเองในเกม
เธอค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ
สติเริ่มลอยหายไปราวกับควันที่เล็ดลอดออกจากร่างทีละน้อย
ประสาทสัมผัสค่อยๆ เลือนหาย ความเจ็บปวดจางลง เสียงนกร้องนอกหน้าต่างไกลออกไปเรื่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ
เธอนึกถึงสิ่งหนึ่ง
พี่ชาย ฉันจะกลับมาหาพี่ด้วยร่างกายที่แข็งแรงขึ้น
รอฉันนะ
รอจนกว่าฉันจะตื่นขึ้นจากโรคร้ายอันยาวนานนี้
เมื่อสติลมหายใจสุดท้ายสลายไป เธอได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว ชัดเจนและสงบนิ่ง
"ยืนยันสถานะร่างกายปัจจุบันว่าเสียชีวิตแล้ว"
"กำลังสร้างตัวตนใหม่"
"แพ็กยุนฮี หญิง อายุ 18 ปี บุตรสาวของแพ็กดงฮุน ประธานกลุ่มซินอาเทรดอินเตอร์เนชันแนล"
"ข้อมูลประวัติถูกบันทึกลงฐานข้อมูลที่เกี่ยวข้องทั่วโลกแล้ว"
"พิกัดตำแหน่ง: อพาร์ตเมนต์เช่าชั่วคราว ย่านอัปเปอร์อีสต์ไซด์ แมนฮัตตัน"
"โฮสต์กำลังจะตื่นขึ้น"
"เกมเริ่มต้น"