เบอร์นั้น โจวเจี้ยนกั๋วเก็บมันไว้นานหลายปี แต่ไม่เคยโทรออกสักครั้ง
มันคือเบอร์ส่วนตัวของผู้นำระดับสูงสุดของหัวเซี่ยท่านหนึ่ง
โทรศัพท์ดังสามครั้ง ก่อนมีคนรับสาย
“โจวเจี้ยนกั๋ว? โทรมาดึกป่านนี้ มีเรื่องอะไรหรือ?”
เสียงจากปลายสาย ทุ้มลึกและทรงอำนาจ
โจวเจี้ยนกั๋วสูดหายใจลึก พยายามคุมเสียงให้ฟังดูสงบ
“ท่านผู้นำ ที่จิงโจวเกิดเรื่องขึ้น กระผมเห็นว่าจำเป็นต้องรายงานท่านทันที”
“ว่าไป”
“คนจากจวนเทพสงคราม ปรากฏตัวที่จิงโจวเมื่อคืนนี้
พวกเขาใช้พิธีการระดับสูงสุด อัญเชิญใครคนหนึ่งไป”
ปลายสายเงียบกริบ
ความเงียบนั้นยาวนานถึงห้าวินาที
แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีก น้ำเสียงเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน
“แน่ใจหรือ?”
“แน่ใจ คนของกระผมจำเครื่องแบบและตราสัญลักษณ์ได้”
“คนที่ถูกอัญเชิญไปคือใคร?”
“ไม่ทราบ คนของกระผมเห็นแค่แผ่นหลัง ไม่เห็นใบหน้า”
ปลายสายเงียบไปอีกครั้ง
เนิ่นนานอยู่หลายอึดใจ เสียงนั้นถึงดังขึ้นอีก
“เข้าใจแล้ว เจ้าจัดการเรื่องนี้ได้ดีมาก
นับจากนี้ เจ้าอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก และอย่าให้ผู้ใดล่วงรู้
ข้าจะส่งคนไปจัดการที่จิงโจว”
“ขอรับ”
วางสาย
โจวเจี้ยนกั๋วถือโทรศัพท์แนบหู ยืนนิ่งอยู่ในห้องรับแขก เนิ่นนานโดยไม่ขยับเขยื้อน
ยามราตรีนอกหน้าต่างมืดมิด
เขาไม่รู้ว่าคนที่จวนเทพสงครามอัญเชิญไปคือใคร
แต่เขารู้ว่า คนที่สามารถทำให้จวนเทพสงครามเคลื่อนไหวด้วยพิธีการระดับสูงสุดได้นั้น ในหัวเซี่ยทั้งหมดก็นับคนได้ไม่กี่คน
จิงโจว เมืองที่เขาปกครองมาสามปี ในค่ำคืนนี้ มีบุคคลสำคัญยิ่งยวดมาเยือน หรือจะพูดอีกนัยหนึ่งก็คือ จิงโจวซ่อนบุคคลสำคัญยิ่งยวดไว้ แต่ท่านโจวผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขากลับไม่รู้