โรงพยาบาลกลางเมืองจิงโจว ห้องผู้ป่วยวีไอพี
ซูเจ๋อวางสายโทรศัพท์ สีหน้าค่อยๆ เย็นชาลงทีละน้อย—แท้จริงแล้วเขาไม่ได้ไปบริษัทอะไรนั่นเลย คำพูดทั้งหมดนั้นก็เพื่อให้ได้มาซึ่งความเห็นใจจากซูอวี่หนิง ผู้หญิงที่ตรงหน้าเขาไม่มีความสามารถในการคิดไตร่ตรองใดๆ ทั้งสิ้น
ท่าทางหวาดกลัวจนตัวสั่นที่แสดงต่อซูอวี่หนิงในโทรศัพท์เมื่อครู่นี้ บัดนี้ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เขาเอนกายพิงหัวเตียง นิ้วมือเคาะเบาๆ บนหน้าจอโทรศัพท์ แววตาดูล่องลอย
"เย่เฉินไม่ได้กลับบ้าน…"
เขาพึมพำกับตัวเอง มุมปากค่อยๆ เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เรื่องนี้ค่อนข้างเกินความคาดหมายของเขาอยู่บ้าง แต่มันก็คือผลลัพธ์ที่เขาต้องการเช่นกัน
เขาคิดว่าด้วยนิสัยขยันขันแข็งอดทนของเย่เฉินแล้ว ในคืนแต่งงานที่ภรรยาทิ้งเขาไปดูแลชายอื่น อย่างมากเขาก็คงแค่เก็บกดอารมณ์โกรธไว้เงียบๆ จากนั้นเมื่อซูอวี่หนิงกลับไปง้องอนดีๆ เขาก็คงหายโกรธ
ไม่คิดเลยว่าชายผู้เงียบขรึมคนนั้น จะเล่นบทหายตัวไปเสียอย่างนั้น
แต่ก็ดีเหมือนกัน
เย่เฉินยิ่งห่างเหินจากซูอวี่หนิงมากเท่าไหร่ แผนการของเขาก็จะยิ่งราบรื่นมากขึ้นเท่านั้น
ซูเจ๋อหลับตาลง รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งลึกซึ้งขึ้น
ทว่ากลับไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจกลับมีความเวิ้งว้างที่อธิบายไม่ได้อยู่รางๆ
เขานึกถึงเสียงของซูอวี่หนิงในโทรศัพท์เมื่อครู่นี้
ตอนที่เธอพูดว่า "เย่เฉินไม่อยู่บ้าน" น้ำเสียงราบเรียบสบายๆ ราวกับว่าชายคนนั้นจะกลับมาหรือไม่ ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเลย
แล้วเธอ... กับตัวเขาเอง ก็เป็นเช่นนั้นด้วยหรือเปล่า?
ซูเจ๋อก็ลืมตาขึ้นมาทันที จ้องมองเพดาน
ไม่
เธอปฏิบัติกับเขาแตกต่างออกไป
สามปีมานี้ ความดีของเธอที่มีต่อเขา เขามองเห็นทั้งหมดทั้งสิ้น
ถึงแม้ว่าความดีเหล่านั้น ล้วนตั้งอยู่บนพื้นฐานของ "เขาคือน้องชายของเธอ"
ถึงแม้ว่าความดีเหล่านั้น จะไม่มีทางกลายเป็นสิ่งอื่นใดได้
แต่ว่า...
ก็เพียงพอแล้ว
ซูเจ๋อตัดความคิดของตัวเองขาดลงอย่างแรง
เขากำลังคิดอะไรอยู่?
เขามาเพื่อแก้แค้น