ในห้องทำงานเงียบกริบ
ผ่านไปครู่ใหญ่ วิศวกรหนุ่มใส่แว่นถึงเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง "ผู้อำนวยการซู กฎพวกนี้...พี่เย่เป็นคนกำหนดไว้ทั้งนั้น
ตอนเขาอยู่ การตรวจรับของเราไม่เคยมีปัญหาเลย ท่านคิดว่าเก็บไว้บางส่วนก่อนดีไหม..."
แววตาซูเจ๋อเย็นชาลง
"นายชื่ออะไร"
วิศวกรหนุ่มชะงัก "ผม...ผมชื่อจางฟาน"
"จางฟานใช่ไหม" ซูเจ๋อมองเขา มุมปากมีรอยยิ้ม แต่แววตาไร้ความอบอุ่น "นายคิดว่า มาตรฐานที่ฉันตั้งสู้พี่เย่ไม่ได้ หรือว่าความสามารถของฉันสู้พี่เย่ไม่ได้"
"ไม่ใช่ๆ..." จางฟานรีบส่ายหัว "ผมแค่คิดว่า มาตรฐานพวกนั้นของพี่เย่ก็มีเหตุผล..."
"มีเหตุผล" ซูเจ๋อหัวเราะ "มีเหตุผลอะไร พารามิเตอร์ถูกกดลง สมรรถนะก็ตกลง นี่เรียกว่ามีเหตุผล พวกเราทำอาวุธยุทโธปกรณ์ ไม่มุ่งมั่นสมรรถนะ แล้วจะมุ่งมั่นอะไร"
จางฟานอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไร
ซูเจ๋อตบไหล่เขา
"พอได้แล้ว ฉันรู้ว่าพวกนายหวังดี แต่พวกนายต้องเข้าใจ พี่เย่ไม่อยู่แล้ว ตอนนี้ที่นี่ ฉันเป็นคนตัดสินใจ"
พูดจบ เขาหมุนตัวเดินไปที่ประตู
ถึงประตู เขาหยุดฝีเท้า หันกลับมา
"จริงสิ ภายในสามวัน ฉันอยากเห็นรายงานตรวจสอบใหม่ ใช้มาตรฐานที่ฉันบอก"
ประตูปิดลง
ในห้องทำงาน เหลือเพียงความเงียบอึมครึม
สามวันต่อมา
ซูเจ๋อยืนหน้ากระดานไวท์บอร์ดของแผนกวิจัย มองข้อมูลแน่นขนัดบนนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ