เห็นซูเจ๋อจ้องจะช่วยแบ่งเบาภาระให้ได้ ซูอวี่หนิงก็ต้องกัดฟัน
"แน่ใจนะว่าไหว?"
ตาของซูเจ๋อสว่างวาบขึ้นมา
"พี่สาว วางใจเถอะ ผมต้องทำได้แน่!
ผมอยู่แผนกการตลาดมาหลายปี ถึงจะไม่ได้ดูแลตรวจสอบคุณภาพโดยตรง แต่เวลาติดต่อกับทางกองทัพ ผมท่องจำค่าพารามิเตอร์เทคนิคพวกนั้นได้ขึ้นใจเลยนะ
อีกอย่าง บริษัทยังมีวิศวกรตั้งเยอะ มีพวกเขาคุมด้านเทคนิคให้ ผมแค่ประสานงานรวมๆ น่ะ ไม่มีปัญหาหรอก"
ซูอวี่หนิงมองเขา แววตาฉายแววลังเลอยู่บ้าง
"แต่ว่าตรงนี้เป็นเย่เฉินรับผิดชอบมาตลอดนะ อยู่ๆ เธอก็มารับช่วง..."
"พี่สาว" น้ำเสียงของซูเจ๋ออ่อนลง เจือความน้อยใจ "พี่ไม่เชื่อใจผมเหรอครับ?"
ซูอวี่หนิงอึ้งไป
"ผมรู้น่า ปกติผมสุขภาพไม่ดี ชอบก่อปัญหาให้พี่" ซูเจ๋อก้มหน้าน้ำเสียงเบาหวิว "พี่ว่าผมไม่น่าไว้ใจ ก็สมควรแล้วล่ะ..."
"เสี่ยวเจ๋อ พี่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น..."
"ไม่เป็นไรหรอกครับพี่" ซูเจ๋อเงยหน้าขึ้น ปั้นยิ้มฝืนๆ "ผมเข้าใจ
พี่เย่เก่ง จะทำอะไรก็ดี ผมมันตัวถ่วง พี่ไม่เชื่อใจผมก็เป็นเรื่องปกติ
งั้น...งั้นผมออกไปก่อนนะ"
ว่าแล้วเขาก็ลุกขึ้น ทำท่าจะเดินออก
ซูอวี่หนิงเห็นท่าทางเขาแล้วใจอ่อนยวบ
"เดี๋ยวก่อน"
ซูเจ๋อหยุดฝีเท้า หันกลับมา
ซูอวี่หนิงถอนหายใจ
"พอๆ เลิกเล่นละครได้แล้ว ให้ลองดูก็ได้ โอเคไหม?"
ตาของซูเจ๋อสว่างวาบขึ้นมาทันที
"จริงเหรอครับ?"