สำนักเทียนเสวียน ภูเขาด้านหลัง
หมอกยามเช้ายังไม่จางหาย ปกคลุมทั่วทั้งหุบเขา
หยดน้ำค้างจากใบไผ่ร่วงหล่น กระทบแผ่นหินเขียว เกิดเสียงกังวานใส
ไป่หลี่ปิงเอ๋อที่รีบรุดกลับมาจากจิงโจว ยืนอยู่หน้าโถงโบราณหลังนั้น เนิ่นนานถึงหนึ่งชั่วยาม
นางสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ผมยาวสยายดุจน้ำตกไหลลงด้านหลัง งดงามราวกับผู้หญิงที่ก้าวออกมาจากภาพวาด
ทว่าภายในดวงตาคู่นั้น กลับเต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
มีทั้งความคาดหวัง หวั่นใจ หนักแน่น และยังมีความรู้สึกที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้... อาลัยอาวรณ์
โถงหลังนี้ นางอาศัยอยู่มายี่สิบปี
ตั้งแต่จำความได้ นางก็ฝึกตน อ่านตำรา ฝึกวรยุทธ์อยู่ที่นี่
ท่านอาจารย์สอนนางให้รู้หนังสือ สอนเคล็ดวิชา สอนให้เป็นคน
อิฐทุกก้อน กระเบื้องทุกแผ่น ลำไผ่ทุกลำ ล้วนจารึกความทรงจำของนาง
วันนี้ นางจะต้องจากไปแล้ว
ประตูโถงค่อยๆ เปิดออก
ศิษย์สองคนในชุดคลุมเทาเดินออกมา โน้มตัวคำนับนางเล็กน้อย
"ธิดาศักดิ์สิทธิ์ เชิญเจ้าค่ะ ท่านเจ้าสำนักเชิญพบ"
ไป่หลี่ปิงเอ๋อสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวเท้าเดินเข้าไป
ภายในโถง แสงไฟสลัว
มีเพียงตะเกียงส่องสว่างไม่กี่ดวง ส่องแสงริบหรี่ในความมืดมัว