ยอดเมฆาแมนชั่น ด้านหลังภูเขา
แสงจันทร์สาดส่องดุจสายน้ำ กระทบผืนป่าไผ่
ณ เบื้องลึกของป่าไผ่ ร่างหนึ่งในชุดขาวยืนสงบนิ่ง
ไป่หลี่ปิงเอ๋อหลับตา รับรู้ถึงสายลมยามราตรีที่พัดโชย
เบื้องหลังนาง มีหญิงชราผู้หนึ่งในอาภรณ์สีเทา นั่นคือผู้ติดตามของนาง แซ่อู๋ ติดตามนางมานานหลายปี
“ธิดาศักดิ์สิทธิ์”
ไป่หลี่ปิงเอ๋อลืมตาขึ้น
“หืม?”
น้ำเสียงของยายอู๋เบามาก
“ทางคุณหนูหลินหว่านเอ๋อส่งข่าวมาว่า อีกสามวันนางจะขอคุณชายเย่แต่งงาน”
แววตาของไป่หลี่ปิงเอ๋อสั่นไหวเล็กน้อย
“ขอแต่งงาน?”
“ใช่ ได้ยินว่าคุณชายเย่ตอบตกลงด้วยตัวเอง”
ไป่หลี่ปิงเอ๋อเงียบงัน
แสงจันทร์กระทบใบหน้านาง เผยให้เห็นโฉมหน้าที่งดงามหาใดเปรียบ
บนใบหน้างามนั้น ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ
แต่ยายอู๋รู้ดีว่า นางกำลังคิดอะไร
“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ ท่านจะเอาเช่นไรต่อ?”
ไป่หลี่ปิงเอ๋อเงียบไปอีกเนิ่นนาน
จากนั้น นางจึงเอ่ยปาก
“อู๋มามา”
“เจ้าค่ะ”
“เตรียมการให้ข้าด้วย”
ยายอู๋นิ่งงันไปชั่วขณะ
“เตรียมอะไรหรือเจ้าคะ?”
ไป่หลี่ปิงเอ๋อหันกาย มองนาง
ภายในดวงตาคู่งามใสนั้น มีประกายแวววาวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
“ข้าจะกลับสำนักสักครั้ง”
ยายอู๋ชะงักไป
“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ จะกลับสำนักหรือ?” ยายอู๋ไม่เข้าใจ
“กลับไปคุยกับท่านอาจารย์ บางที หลังจากนี้ข้าอาจไม่ใช่ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักอีกแล้ว”
คำกล่าวของไป่หลี่ปิงเอ๋อเรียบเฉยยิ่ง ทว่ากลับดังก้องในหูของยายอู๋ราวกับฟ้าผ่า