เสียงของไป่หลี่ปิงเอ๋อแม้จะแหบพร่า แต่กลับหนักแน่นอย่างยิ่ง
“แต่ท่านอาจารย์ ศิษย์อยากไปจริง ๆ”
“ศิษย์อยากไปบอกเขาว่า บนโลกนี้ มีคนคนหนึ่ง ที่เต็มใจจะถนอมเขาด้วยทั้งชีวิต”
“ศิษย์อยากไปบอกเขาว่า เขาคู่ควรได้รับความรัก”
“ศิษย์อยากไปบอกเขาว่า ไม่ว่าเขาจะตอบตกลงหรือไม่ ศิษย์ก็จะรอเขาตลอดไป”
ภายในโถง เงียบสงัด
เสวียนเจินจื่อมองดูนาง มองอยู่นานมาก
จากนั้น เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
เขาเดินมาหยุดตรงหน้าไป่หลี่ปิงเอ๋อ ยื่นมือออกไป ลูบศีรษะนางเบา ๆ
“เด็กโง่”
น้ำเสียงของเขาเบามาก แต่เปี่ยมด้วยความรักและเมตตาอันไม่มีที่สิ้นสุด
“เจ้าคิดว่า อาจารย์กำลังโกรธเจ้าอยู่หรือ”
ไป่หลี่ปิงเอ๋อเงยหน้าขึ้น มองดูเขา
ดวงตาของเสวียนเจินจื่อก็แดงก่ำเช่นกัน
“อาจารย์กำลังสงสารเจ้าต่างหาก”
เขาย่อตัวลง มองเข้าไปในดวงตาของนาง
“ปิงเอ๋อ อาจารย์เลี้ยงดูเจ้ามายี่สิบปี ตั้งแต่เจ้ายังอยู่ในผ้าอ้อม อาจารย์ก็อุ้มเจ้าไว้ในอ้อมแขน
สอนวิชายุทธ์ สอนเคล็ดลับจิต สอนให้เป็นคน อาจารย์เฝ้ามองเจ้าเติบใหญ่ทีละน้อย มองเจ้าจนกลายเป็นเช่นทุกวันนี้”
น้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อย
“อาจารย์ไม่ได้เสียดายที่เจ้าจะไป อาจารย์กลัวว่าเจ้าจะต้องทนทุกข์ กลัวว่าเจ้าไปแล้ว เขาจะไม่ตอบตกลง