สี่ทุ่มตรง
ซูอวี่หนิงยืนอยู่ใต้ตึกสวนหมายเลขหนึ่งของจิงโจว เงยหน้ามองหน้าต่างบานนั้นที่คุ้นเคย
หน้าต่างมืดสนิท
ไม่มีแสงไฟ
เธอขึ้นลิฟต์ไป เปิดประตูเข้าไป
ในห้องมืดสนิท เหมือนตอนที่เธอออกไปเมื่อเช้าไม่มีผิด
ที่หน้าประตู รองเท้าแตะของเย่เฉินยังวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
บนโซฟา เสื้อนอกตัวสุดท้ายที่เขาใส่ยังคงพาดอยู่
ในครัว ถ้วยตะเกียบที่เธอวางไว้ตอนเช้ายังแช่อยู่ในอ่างน้ำ
ข้าวของทุกอย่างในบ้านไม่เปลี่ยนแปลงเลย
สิ่งเดียวที่ต่างคือ ผู้ชายที่เคยรักเธอสุดหัวใจคนนั้น ไม่อยู่แล้ว
ซูอวี่หนิงยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น ใจมันว่างเปล่า จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าบ้านหลังนี้ที่เธออยู่มาสามปี ช่างแปลกหน้าเหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน
เงียบเกินไป
เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น
เมื่อก่อนเธอไม่เคยรู้สึกว่าบ้านหลังนี้เงียบ เพราะมีเย่เฉินอยู่ แม้เขาจะทำอะไรของเขาเงียบ ๆ ไม่รบกวนเธอ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกว่าบ้านนี้อบอุ่นใจมาก
แต่ตอนนี้ เธอถึงได้รู้ว่า ความอบอุ่นใจนั้น เป็นเพราะมีเขาอยู่
พอเขาไม่อยู่แล้ว บ้านหลังนี้ก็เหลือแค่คอนกรีตเสริมเหล็กที่เย็นเยียบ
ซูอวี่หนิงหันหลังกลับ แล้ววิ่งออกไปอีกครั้ง
เช้าวันรุ่งขึ้น
โหยวหลงเทคโนโลยี แผนกวิจัย
ตอนที่ซูอวี่หนิงผลักประตูเข้ามา ทุกคนตกใจกันหมด
เธอใส่เสื้อผ้าชุดเมื่อวาน ผมยุ่งเล็กน้อย ขอบตาแดงเรื่อ ไม่หลงเหลือภาพลักษณ์ประธานสาวสวยเย็นชาคนนั้นเลย