ซูอวี่หนิงไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกจากกรมรักษาความสงบแห่งจิงโจวมาได้อย่างไร
เธอรู้เพียงว่า เมื่อได้สติอีกครั้ง ก็ยืนอยู่ใต้ตึกสวนหมายเลขหนึ่งของจิงโจวแล้ว
ฟ้ามืดอีกแล้ว
ผ่านไปอีกวันแล้ว
เธอเงยหน้าขึ้น มองหน้าต่างที่ยังคงมืดสนิทบานนั้น
เขาไม่อยู่
เขายังไม่กลับมา
เธอเดินเข้าลิฟต์ขึ้นไปชั้นบน เปิดประตู เข้าไป
ในห้องยังคงเหมือนเดิม เครื่องประดับมงคลที่ยังไม่ได้เก็บ คำอักษรมงคลสีแดงคู่บานนั้น สะท้อนในดวงตาของเธอ ช่างทิ่มแทงใจยิ่งนัก
รองเท้าแตะของเย่เฉินยังวางอยู่หน้าประตู
เสื้อนอกของเย่เฉินยังพาดอยู่บนโซฟา
ถ้วยชามในอ่างล้างจาน ยังแช่น้ำอยู่เช่นนั้น
ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ซูอวี่หนิงเดินไปหน้าโซฟา หยิบเสื้อนอกตัวนั้นขึ้นมา
เธอจำเสื้อนอกตัวนี้ได้
เป็นตัวที่เขาใส่ตอนมาที่จิงโจวเมื่อสามปีก่อน ซักหลายครั้งจนเริ่มซีดจาง เธอบอกว่าจะซื้อตัวใหม่ให้ เขาบอกว่าไม่ต้อง เสื้อเก่าตัวนี้ใส่สบาย
เธอกอดเสื้อนอกไว้แนบอก ได้กลิ่นอ่อนๆ จางๆ ลอยมา
นั่นคือกลิ่นของเย่เฉิน
กลิ่นจางๆ สะอาด เป็นกลิ่นที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจ
ทันใดนั้นเธอก็ย่อตัวลง ซุกใบหน้าลงในเสื้อนอกตัวนั้น หัวไหล่เริ่มสั่นสะท้าน
“เย่เฉิน...”
เสียงของเธออู้อี้อยู่ในเสื้อนอก แหบพร่าและขาดห้วง
“คุณกลับมาได้ไหม...”
ไม่มีใครตอบ
“ฉันผิดไปแล้ว... ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด... คุณกลับมาได้ไหม...”
ก็ยังไม่มีใครตอบ
“ฉันจะไม่ทิ้งคุณอีกแล้ว... ฉันจะไม่ทำกับคุณอย่างนั้นอีกแล้ว... คุณกลับมา... คุณกลับมาเถอะนะ...”
สิ่งที่ตอบรับเธอ มีเพียงห้องที่ว่างเปล่า และเสียงลมยามค่ำคืนที่พัดหวิวดังมาจากหน้าต่างที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง