โรงพยาบาลใจกลางเมืองจิงโจว ห้องผู้ป่วยพิเศษ
ซูอวี่หนิงนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย โทรศัพท์ยังตกอยู่บนพื้น หน้าจอแตกร้าวเป็นรอย
เธอไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่นานแค่ไหน
รู้เพียงว่าท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดลงเรื่อย ๆ ไฟในห้องผู้ป่วยสว่างขึ้นโดยอัตโนมัติ
บนเตียง ซูเจ๋อยังคงนอนนิ่ง หายใจสม่ำเสมอ เหมือนหลับสนิท
แต่สายตาของซูอวี่หนิงไม่ได้อยู่ที่เขา
เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง มองท้องฟ้าที่ค่อย ๆ มืดมิด สมองว่างเปล่า
มีความคิดเดียวที่ดังก้องวนเวียน——
เบอร์ของเย่เฉิน กลายเป็นเบอร์ว่าง
เขายกเลิกเบอร์แล้ว
เขาไปจริง ๆ แล้ว
“ประธานซู?”
เสียงระมัดระวังดังมาจากหน้าประตู
ซูอวี่หนิงหันไป เห็นเป็นจางฟาน
เขาและเพื่อนร่วมงานจากแผนกวิจัยอีกสองสามคนยังเฝ้าอยู่ข้างนอก ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“ประธานซู ท่านไม่เป็นไรนะ? ฟ้ามืดแล้ว ท่านยังไม่ได้กินข้าวเลยใช่ไหม? ให้ผมไปซื้ออะไรมาให้ไหม…”
“จางฟาน”
ซูอวี่หนิงขัดจังหวะเขา เสียงแหบพร่าเล็กน้อย
จางฟานอึ้งไป “ประธานซู?”
“เย่เฉิน…” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “ปกติเย่เฉินอยู่ที่บริษัท สนิทกับใครมากที่สุด?”
จางฟานคาดไม่ถึงว่าเธอจะถามแบบนี้กะทันหัน ไม่รู้จะตอบอย่างไรชั่วขณะ
“คือ… ปกติพี่เย่ไม่ค่อยพูดมาก นอกจากเรื่องงานแล้ว ไม่ค่อยคุยเล่นกับพวกเราเท่าไหร่ ถ้าบอกว่าสนิท…”
เขาคิดไปครู่หนึ่ง ส่ายหน้า