ในใจของซูเจิ้งหงตอนนี้มีเพียงความคิดเดียว——ซูเจ๋อคือลูกชายของเขางั้นหรือ?
เด็กที่เก็บมาจากข้างนอกนั่น แท้จริงแล้วคือลูกของเขากับโจวหว่านชิง?
ปีนั้นเพื่อแย่งตำแหน่งหัวหน้าตระกูล เขาทอดทิ้งโจวหว่านชิงอย่างโหดเหี้ยม โจวหว่านชิงแอบคลอดลูกของเขาไว้ข้างหลัง และเลี้ยงดูลูกเพียงลำพัง กินความทุกข์ยากมาหลายปี แล้วก็ตายจากไปด้วยความหดหู่
ลูกของเธอระหกระเหินไปมา ผิดพลาดถูกตระกูลซูเก็บมาเลี้ยง กลายเป็นลูกบุญธรรมของซูเจิ้งหง เรียกพ่อแท้ๆ อย่างเขาว่า 'อาแปะ'
หลายปีมานี้ เขาอยู่ใต้จมูกของตัวเองแท้ๆ เขาเรียกพ่อแท้ๆ ของเขาว่าอาแปะ...
"ออกรถ กลับบ้าน"
เสียงของซูเจิ้งหงแหบพร่าและทุ้มต่ำ แฝงความสั่นระริกเล็กน้อย
รถแล่นเข้ารวมกระแสจราจร ซูเจิ้งหงพิงพนักพิง หลับตาลง
มือเขาคลำเจอโทรศัพท์ในกระเป๋า หยิบออกมา กดเบอร์โทรออก
โทรศัพท์ดังสามครั้ง ก็มีคนรับ
"เหล่าโจว ฉันเอง ช่วยฉันทำธุระอย่างหนึ่งนะ ปิดเป็นความลับ ฉันอยากทำการตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อ-ลูก"
ปลายสายคืออดีตผู้อำนวยการโรงพยาบาลทหารเขตจิงโจว โจวซื่ออัน เพื่อนเก่าแก่หลายสิบปีของซูเจิ้งหง
เขาลังเลนิดหนึ่ง
"ของใคร?"
ซูเจิ้งหงเงียบไปหลายวินาที
แสงแดดนอกหน้าต่างรถส่องบนใบหน้าของเขา สว่างจ้า เขาหรี่ตาลง
"ของฉันกับซูเจ๋อ"
โจวซื่ออันไม่ถามมากความ
"ตัวอย่างล่ะ?"
"พรุ่งนี้ฉันจะให้คนเอาไปส่ง"
"ได้ สามวันออกผล"
วางสายแล้ว ซูเจิ้งหงกำโทรศัพท์ไว้ในอุ้งมือ กำแน่นมาก