มือของซูโส่วเต๋อเริ่มสั่น
เขาอ่านรายงานหน้าแรกจบ พลิกไปหน้าสอง อ่านจบ พลิกไปหน้าสาม
กระดาษสามหน้า เขาใช้เวลาอ่านอยู่นาน
อ่านจบแล้ว เขาวางรายงานลงบนโต๊ะ ถอดแว่นสายตายาว พิงพนักเก้าอี้ แล้วหลับตาลง
ริมฝีปากของเขาสั่นระริก ผิวหนังตรงคางกระตุก
ท่านผู้เฒ่าหญิงสกุลซูใจไม่นิ่งสงบเท่าเขา นิ้วมือนางกำมุมกระดาษรายงานแน่น กำจนขอบกระดาษยับย่น มีหลายจุดถูกเล็บจิกระทั่งทะลุ
นางมองซูเจิ้งหงแวบหนึ่ง แล้วมองซูโส่วเต๋อแวบหนึ่ง ริมฝีปากสั่นระริก
"เสี่ยวเจ๋อเป็นลูกของสกุลซูหรือ เป็นลูกของเจ้ากับผู้หญิงคนนั้น?"
ซูเจิ้งหงก้มหน้าลง
"ใช่"
เสียงของท่านผู้เฒ่าหญิงสกุลซูแหลมขึ้น ในโถงใหญ่ที่เงียบสงัดฟังดูเสียดแทงหูเป็นพิเศษ
"เจ้ารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่พูดตั้งแต่แรก เขาเป็นลูกของเจ้า เป็นหลานของสกุลซู เจ้าให้เขาเรียกเจ้าว่าอาใหญ่มาตั้งหลายปีเช่นนี้หรือ เจ้าให้เขามองดูเจ้าทะนุถนอมอวี่หนิงแต่กลับไม่แยแสเขาเช่นนี้หรือ"
ซูเจิ้งหงพูดเสียงเบามาก
"แม่ครับ ผมก็เพิ่งรู้
ผมเห็นรูปของโจวหว่านชิงในห้องทำงานของซูเจ๋อ ถึงได้สงสัยฐานะของซูเจ๋อ เลยให้คนไปช่วยตรวจดีเอ็นเอพิสูจน์สายเลือด ยืนยันได้แน่ชัด
เมื่อก่อนผมไม่รู้ว่าหว่านชิงตั้งครรภ์ เธอไม่ได้บอกผม"
ซูโส่วเต๋อลืมตาขึ้น มองเขา
"ผู้หญิงคนนั้นคือโจวหว่านชิงหรือ"
ร่างของซูเจิ้งหงสั่นสะเทือนวูบหนึ่ง
เขาไม่คิดว่าบิดาจะยังจำชื่อนั้นได้
เขาก้มหน้าลง เสียงยิ่งแผ่วเบากว่าเดิม
"ใช่"
ซูโส่วเต๋อนิ่งเงียบอยู่นาน
ในห้องนั่งเล่นเงียบสงัด มีเพียงเสียงเคาะกับเสียงหายใจกระชั้นถี่ของท่านผู้เฒ่าหญิงสกุลซู