ซูเจ๋อวางกรอบรูปบนโต๊ะ ปรับมุมเล็กน้อยให้ภาพหันตรงไปทางประตู
เขาลองอยู่สองครั้ง ครั้งแรกเอียงไปทางซ้าย ครั้งที่สองเอียงไปทางขวา ครั้งที่สามถึงจะตั้งตรง
แบบนี้ไม่ว่าใครเดินเข้ามา จะมองเห็นตั้งแต่แรกเห็น
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตา ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ บนที่วางแขน
เขากำลังรอ รอซูเจิ้งหงมาหา
บ่ายสามโมง ซูเจิ้งหงก็มาจริง ๆ
เขาไม่ได้โทรมาล่วงหน้า นั่งลิฟต์ขึ้นมาชั้นหกสิบแปดเลย
วันนี้เขาสวมแจ็กเก็ตสีเทาเข้ม ซิปไม่ได้รูดขึ้นสุด คอเสื้อเปิดกว้าง ผมหวีมาเรียบร้อย แต่สีหน้าดูไม่ดีเลย ขอบตาคล้ำหนักเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืน ผิวใต้ตาดำคล้ำ
เขาเดินมาถึงหน้าประตูห้องทำงานของซูเจ๋อ ไม่ได้เคาะประตู ผลักประตูเข้าไปเลย
ซูเจ๋อนั่งอยู่บนเก้าอี้ พอเห็นเขาเข้ามาก็รีบลุกขึ้น อ้อมโต๊ะเดินเข้าไปหา
ท่าทางของเขารวดเร็ว สีหน้าเปลี่ยนจากเรียบเฉยเป็นดีใจประหลาดใจ ราวกับคนที่เดินอยู่ในทะเลทรายมานาน จู่ ๆ ก็มองเห็นโอเอซิส
"ท่านอา มากันได้ยังไงครับ มีธุระอะไรโทรมาบอกก็ได้ ให้ผมไปหาถึงที่ก็ได้
ท่านอาเดินทางมาเอง มันลำบากแย่เลย"
น้ำเสียงเขาอบอุ่นมาก ยิ้มอย่างจริงใจ ดวงตาโค้งลง มุมปากยกขึ้น
ซูเจิ้งหงโบกมือ
"ไม่มีอะไร ผ่านมาแถวนี้ ขึ้นมาดูหน่อย นั่งเถอะ"
ทั้งสองนั่งลงตรงหน้ากัน
สายตาของซูเจิ้งหงกวาดไปรอบห้องทำงาน—ตู้หนังสือ ตู้เก็บเอกสาร คอมพิวเตอร์ โต๊ะน้ำชา โซฟา แล้วหยุดลงที่โต๊ะทำงาน