ซูอวี่หนิงไม่รีบเปิดไฟ
เธอเดินตรงไปที่หน้าต่าง ยืนอยู่ในความมืด มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนด้านนอก
ต้องยอมรับว่า ค่ำคืนของจิงโจวนั้นงดงาม โดยไม่สนใจว่าคนที่มองอยู่ในตอนนี้จะมีจิตใจเช่นไร
แสงไฟนับหมื่นดวง สุกสกาวจับตา
ทว่าในแสงไฟเหล่านั้น ไม่มีสักดวงที่ส่องสว่างเพื่อเธอ
เธอนึกถึงตอนที่เย่เฉินยังอยู่ ไม่ว่าจะกลับบ้านดึกแค่ไหน ในห้องนั่งเล่นก็จะมีแสงไฟดวงหนึ่งเปิดทิ้งไว้เสมอ
นั่นคือคนที่รอเขาอยู่
นั่นคือบ้านของเธอ
แต่ตอนนี้ ไม่มีแล้ว
ไม่มีอีกต่อไปแล้ว
คนที่รอเธอคนนั้น ไม่อยู่แล้ว
บ้านหลังนั้น ก็ไม่มีอีกแล้ว
น้ำตาของซูอวี่หนิงไหลรินออกมาอีกครั้ง
ทว่าเธอกลับปาดมันทิ้งทันที
ร้องไห้ไม่ได้
จะร้องไห้ทำไม
มีอะไรน่าร้องไห้
ผู้ชายที่ทรยศเธอ ไม่คู่ควรกับน้ำตาของเธอ
ผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกิน ไม่คู่ควรกับน้ำตาของเธอ
ผู้ชายที่แอบไปมีสัมพันธ์กับหญิงอื่นตั้งนานแล้ว ยิ่งไม่คู่ควรกับน้ำตาของเธอ
เธอกัดฟันแน่น บอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่น้ำตาเหล่านั้น ก็ยังไม่ยอมสู้ดีไหลทะลักออกมา
เธอเกลียด
เกลียดตัวเองที่ไม่สู้ดี
เกลียดตัวเองที่ตัดใจไม่ลง
เกลียดตัวเองที่ทั้ง ๆ ก็เกลียดเขามาก แต่ก็ยังนึกถึงความดีของเขาอยู่ดี
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"ประธานซูคะ ทุกคนมาครบแล้วค่ะ"