จางฟานมองซูอวี่หนิง ราวกับมองคนแปลกหน้า
“สมควรแล้ว?”
เขาพึมพำทวนคำ
จากนั้น เขาก็หัวเราะ
ในรอยยิ้มนั้น มีทั้งการเสียดสี ความเศร้า และความสิ้นหนทาง
“ประธานซู คุณบอกว่าพี่เย่กินของคุณ อยู่ของคุณ ใช้ของคุณ?”
เขาส่ายหน้า
“คุณรู้ไหมว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมา พี่เย่นำผลกำไรมาให้กลุ่มบริษัทมากแค่ไหน? โครงการจากหน่วยทหารพวกนั้น รวมกันเป็นแสนล้าน!
บ้านที่คุณอยู่ รถที่คุณขับ ของที่คุณใช้ มีสิ่งไหนบ้างที่ไม่ได้มาจากผลกำไรพวกนี้?”
เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของซูอวี่หนิง
“คุณบอกว่าพี่เย่ควรทำเรื่องพวกนั้น? ถ้าอย่างนั้นผมถามคุณหน่อย คุณเคยให้อะไรเขาบ้าง?”
ใบหน้าของซูอวี่หนิงเปลี่ยนไป
จางฟานพูดต่อ “คุณเคยให้ความเคารพเขาบ้างไหม? คุณเคยให้ความห่วงใยเขาบ้างไหม? คุณเคยให้เขามาเป็นอันดับหนึ่งในใจคุณสักครั้งบ้างไหม?”
น้ำเสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ
“คืนวิวาห์ คุณทิ้งเขาไป เพื่อไปดูแลน้องชายบุญธรรมคนนั้น
ตอนที่เขาป่วย คุณอยู่ที่ไหน? ตอนที่เขาเสียใจ คุณอยู่ที่ไหน? ตอนที่เขาต้องการคุณ คุณอยู่ที่ไหน?”
ร่างของซูอวี่หนิงสั่นไหว
จางฟานมองเธอ ในแววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“ประธานซู คุณรู้ไหมว่าวันนี้ที่เราเห็นการขอแต่งงานครั้งนั้น พวกเรารู้สึกยังไง?”
เขาไม่รอให้เธอตอบ พูดออกมาเอง
“พวกเราดีใจแทนพี่เย่ จริงๆ นะ ดีใจมาก”