ราตรีดำขลับดุจหมึกหนาทาบทับผืนปฐพี ท้องถนนแห่งจิงโจวสว่างไสวด้วยแสงไฟระยิบระยับเจิดจ้า
รถแท็กซี่คันหนึ่งแล่นฝ่าสายธารจราจรมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมือง
ซูอวี่หนิงนั่งอยู่เบาะหลัง ราวกับถูกสูบพลังจนหมดสิ้น
เธอพิงพนักพิง หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอย่างเงียบงัน
มือยังคงกำโทรศัพท์ไว้ จอภาพยังสว่างอยู่
บนนั้นคือประกาศหย่าที่เธอเพิ่งโพสต์ลงไป—
“ดิฉันซูอวี่หนิง นับแต่วันนี้ยินยอมยุติความสัมพันธ์สมรสกับเย่เฉิน จากนี้ต่างแยกย้ายไปอย่างสันติ ต่างพบพานความสุขของตน”
ถ้อยคำสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค แต่กลับราวกับมีด กรีดขาดสายสัมพันธ์สุดท้ายระหว่างเธอกับชายคนนั้นด้วยมือของเธอเอง
ส่วนคอมเมนต์ด้านล่างนั้นระเบิดแตกตื่นไปแล้ว
เธออดไม่ได้ที่จะชำเลืองมอง
“โอ้โห ซูอวี่หนิงยอมหย่าจริง ๆ เหรอ?”
“นางเป็นบ้าไปแล้วหรือ? ตอนนี้เย่เฉินเป็นคนที่เทพธิดาสามนางแย่งชิงเอาใจ นางกลับปล่อยมือง่าย ๆ แบบนี้!”
“ฮ่า ๆ ๆ ขำจะตาย นางคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? ยัง ‘ต่างแยกย้ายไปอย่างสันติ’ อีก ตอนนี้เย่เฉินน่ะสุขสันต์เหลือเกินนะสิ!”
“เทพธิดาสามนางขอแต่งงานพร้อมกันเลยนะนี่ เย่เฉินจะเหาะขึ้นสวรรค์แล้ว!”
“ซูอวี่หนิงนี่คงโมโหจนเสียสติแล้วล่ะ? ให้ข้าเป็นนางข้าก็เป็นบ้าเหมือนกัน ได้เห็นกับตาว่าผู้ชายที่ตัวเองไม่เอา ถูกผู้หญิงสามคนที่เหนือกว่าตัวเองร้อยเท่าพันเท่าแย่งชิงไป…”