ในห้องรับแขก เงียบสงัดราวกับตายด้าน
คุณปู่ซูคุกเข่าอยู่ที่พื้น ผมขาวเต็มหัว น้ำตาแห่งวัยชราไหลอาบแก้ม
สายตาของเขาจับจ้องไปที่แผ่นหลังซึ่งหันให้ พลางรอคอยการตอบสนอง
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที
เวลาคล้ายกับถูกแช่แข็ง
ซูเจิ้งหงนอนอยู่ที่พื้น แม้แต่ลมหายใจก็ไม่กล้าผ่อนดัง
เขามองบิดาคุกเข่าอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังอันไม่ไหวติงของเย่หวูซวง ภายในใจพลุ่งพล่านด้วยอารมณ์ซับซ้อน
มีความหวาดกลัว มีความโกรธแค้น มีความไม่ยินยอม และยังมีความ…คาดหวังที่อธิบายไม่ถูก
เขาก็อยากรู้เช่นกันว่า เย่เฉินจะตอบตกลงหรือไม่
อย่างไรเสีย นั่นคือความหวังเดียวที่จะช่วยอวี่หนิง
ในที่สุด—
เย่หวูซวงก็ขยับตัว
เขาค่อยๆ หันกลับมา มองดูคุณปู่ซูซึ่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น
ในดวงตาคู่นั้น ไม่มีคลื่นอารมณ์ใดๆ ราบเรียบดั่งธารน้ำลึกที่หยั่งไม่ถึง
“ลุกขึ้นเถอะ”
น้ำเสียงเขาเรียบเฉยมาก
คุณปู่ซูไม่ขยับ เพียงแต่เงยหน้าขึ้นมา ใช้ดวงตาอันขุ่นมัวคู่นั้นมองเขา
“เย่เฉิน…”
เย่หวูซวงมองดูเขา นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็กล่าวขึ้น
“ฉันช่วยซูอวี่หนิงได้”
ดวงตาของคุณปู่ซูเปล่งประกายวูบขึ้นทันที
“จริงเหรอ?”