"เย่เฉิน ฉันขอเตือนนายไว้ก่อน ถ้าวันนี้นายกล้าเอ่ยคำว่าหย่า ฉันซูเจิ้งหงไม่ปล่อยนายไว้แน่!
ฉันจะทำให้นายอยู่ในจิงโจวไม่ได้! ฉันจะ..."
"พอแล้ว!"
เสียงตวาดดังลั่น ขัดจังหวะคำด่าของซูเจิ้งหง
คุณปู่ซูพุ่งเข้ามา ผลักซูเจิ้งหงออกไป
"แกไปไกล ๆ เลย!"
ซูเจิ้งหงถูกผลักจนเซถลาแทบล้ม เกือบจะล้มอยู่แล้ว
เขาทรงตัวไว้ได้ มองผู้เป็นพ่อ ดวงตาแดงก่ำ
"พ่อ! ฟังที่เขาพูดบ้างไหม! เขาจะหย่ากับอวี่หนิง! คนอกตัญญูอย่างนี้ พ่อยังปกป้องเขาอีกหรือ?"
คุณปู่ซูไม่สนใจเขา เอาแต่มองเย่หวูซวง
ในดวงตาขุ่นมัวคู่นั้น เต็มไปด้วยอารมณ์อันซับซ้อน
"เย่เฉิน... แก... แกพูดจริงหรือ?"
น้ำเสียงของท่านสั่นเล็กน้อย
เย่หวูซวงมองท่าน พยักหน้า
"จริงครับ"
ร่างของคุณปู่ซูสั่นเทา
"แก... แกจะหย่ากับอวี่หนิง?"
น้ำเสียงของเย่หวูซวงยังคงสงบนิ่ง
"ใช่ นี่คือเงื่อนไขของผม ผมช่วยเธอออกมา แล้วเราก็หย่ากัน"
คุณปู่ซูนิ่งเงียบ
ท่านมองเย่หวูซวง มองใบหน้าที่เห็นมาสามปี ในใจพลันเกิดความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างใหญ่หลวง
ท่านนึกว่าเย่เฉินจะยื่นข้อเสนออะไร